Onafhankelijk en vol overgave

FILM | Rebecca Miller maakt bijzondere films, met personages die niet altijd je hart stelen maar blijven hangen. Neem 'Maggie's Plan'.

Tot vervelens toe krijgt ze er vragen over: haar vader, Arthur Miller. Of eigenlijk: kreeg. Want de in 2005 overleden toneelschrijver mag met 'Death of a Salesman' en 'The Crucible' nog altijd tot de Amerikaanse theatertop worden gerekend, dochter Rebecca Miller, erfgename van zijn literaire talent, heeft een eigen oeuvre van hoge kwaliteit opgebouwd. Met 'Maggie's Plan' voegt de scenariste-regisseuse een nieuwe titel toe aan een bescheiden, maar niet te versmaden lijstje filmpareltjes.

Miller werd in Roxbury, Connecticut geboren in september 1962, een maand nadat haar vaders beroemdste ex, Marilyn Monroe, was overleden. Arthur Miller was inmiddels getrouwd met de Oostenrijkse Magnum-fotografe Inge Morath. Ze hadden elkaar ontmoet op de set van 'The Misfits', Monroe's laatste film, naar een scenario van Miller. Tussen beroemdheden groeide Rebecca Miller op: choreografe Martha Clarke woonde in de buurt, van beeldhouwer Philip Grausman kreeg ze tekenles.

Tijdens haar opleiding aan Yale (waar ze een kamer deelde met de latere schrijfster Naomi Wolf) legde Miller zich toe op schilderkunst, studeerde vervolgens film, en begon haar carrière als actrice in bijrollen. Eenmaal achter de camera viel ze meer op. Haar eerste korte film, 'Angela' (1995), over een meisje dat haar mentaal zieke moeder van 'demonen' wil verlossen, viel op het Sundance Film Festival in de prijzen.

Nog meer lof kreeg de filmtriptiek 'Personal Velocity', de bewerking van haar eigen gelijknamige boek, over drie vrouwen die zich ontworstelen aan mannelijke bemoeienis. Met die film begonnen zich terugkerende thema's af te tekenen.

Mooi is 'The Ballad of Jack and Rose' (2005), over de complexe relatie tussen een vijftienjarig meisje dat met haar vader in een idyllisch, zelfgebouwd huis op een stil eiland woont. De vader wordt prachtig gespeeld door Millers echtgenoot Daniel Day-Lewis, maar de filmmaakster houdt de camera vooral gericht op Rose, een onschuldig wild child dat met bruuske stappen haar volwassenwording opzoekt. Het meisje schiet met een windbuks, en vraagt mannen expliciet haar aan haar eerste seksuele ervaringen te helpen.

Miller creëert geen makkelijke personages, geen hartendieven die je onmiddellijk in je armen zou sluiten. Wel personages die nog een tijdje in je hoofd blijven hangen. Neem 'Maggie's Plan'. De film is een hedendaagse Woody Allen-achtige zedenkomedie met slimme dialogen rond Maggie, een jonge New Yorker in hoekige jurken en dikke maillots, die wel een kind wil maar twijfelt over een man. In al haar eerlijkheid is ze even charmant als ongenaakbaar.

Minder dan haar vader, wiens 'The Crucible' als metafoor op de communistenjacht tijdens het McCarthy-tijdperk valt op te vatten, houdt Miller zich bezig met politieke thema's. Sociaal engagement is de rode draad in haar werk; vooral de balans tussen emotionele overgave en onafhankelijkheid bij vrouwen lijkt haar bezig te houden.

We leven in een tijd, zei Miller vorig jaar in The Guardian, waarin we elkaar niet meer nodig hebben om te overleven. 'Dat is een recente ontwikkeling: je kunt een baan hebben, jezelf onderhouden en een kind hebben.' Miller zelf, die met Daniel Day-Lewis twee tienerzonen heeft, zou het zo niet doen. 'Het is veel leuker om een kind op te voeden met iemand die dezelfde belangen in het kind heeft.'

Remke De Lange

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden