Omhelzingen en tranen

Een van de weinige erfenissen van het communisme, waarvan aanhangers als exoten een goed heenkomen in het Westen hebben gevonden, is de bear hug onder mannen - de beerachtige vriendschapsomklemming die eigenlijk beter een Russische naam kan hebben. Mijn generatie herinnert zich nog de Russische president Brezjnev die ermee begonnen lijkt te zijn. Zijn innige omhelzing van onder andere de Oost-Duitse partijleider Honecker staat nog op menig netvlies en klassieke poster gegrift.

Ach ja, gouden tijden met de Muur nog tussen ons. Maar de bearhug overleefde de Muur en vervolgens de val van de Muur en is inmiddels een westerse gewoonte geworden terwijl ze elkaar in Rusland allang weer gewoon een hand geven, zoals het hoort - ik heb Poetin althans niet vaak het bevriende staatshoofd zien omklemmen.

De bearhug is ondanks zijn populariteit best een ingewikkelde oefening, waarvan niemand precies weet hoe het hoort. Premier Rutte gaf onlangs een demonstratie met Europees commissievoorzitter Juncker, onder de mededeling dat Juncker zo 'tangibel' ('aanraakbaar' is dat in gewoon Nederlands) was. Maar omdat hij eerst Juncker had afgewerkt, moest hij ook de volgende commissieleden bearhuggen, zag je hem denken daar bij het Scheepvaartmuseum, en dat deed hij dus maar, onhandig en nauwelijks van harte maar ja, het moest: gelijke monniken gelijke bearhugs.

Ook Fred Teeven, te gast bij Theo Maassen in '24 uur met...' ontkwam er bij zijn vertrek niet aan. Maassen en Teeven verwikkeld in een bearhug, je weet niet wat je allemaal meemaakt tegenwoordig! Verder vielen er de laatste tijd veel tranen op tv, president Obama begon ermee tijdens een persconferentie aangaande wapenbezit, even later was Ria Stalman aan de beurt, omdat ze zo lelijk gezondigd had, 32 jaar geleden, en de tranencult voor dit weekend werd afgesloten door Tom Egberts die het in het programma 'Verborgen Verleden' niet drooghield bij de gedachte dat zijn voorvaderen arme Ierse landverhuizers waren geweest. Ooit schoten Hans Wiegel op tv de tranen in de ogen, toen nog een enkel incident, inmiddels is publiekelijk huilen de gewoonste zaak van de wereld. Bearhugs, tranen op tv, het is dunkt me allemaal begonnen met de inflatie van emoties toen 'dag' 'doei' werd en de tweevoudige kus vervangen werd door de drievoudige kus.

Zelf ben ik een wankelmoedig beoefenaar van de nieuwe rituelen. Ik weiger bijvoorbeeld te doeien maar voor de triple kus ben ik inmiddels wel gezwicht, al probeer ik tegenwoordig ook wel weer eens de dubbele of zelfs enkelvoudige variant uit. Ook de bearhug heb ik in mijn ransel maar ik blijf het een moeilijk dansje vinden. Naar welke kant van de tegenstander zal-ie uitvallen en moeten we elkaar daarenboven ook nog een kus geven? Van het laatste ben ik geen voorstander, dat begint me toch wat te veel op het liefdesspel te lijken. Een traantje pink ik ook wel eens weg, voornamelijk trouwens bij de Matthäus Passion, en nooit op televisie.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden