Column

Omdat je jarig bent

Bart Ongering Beeld Maartje Geels
Bart OngeringBeeld Maartje Geels

4 april 1997, een uur of halfzeven 's ochtends. Ik schiet wakker uit een droom waarin je voor even weer thuis bent. Vanuit mijn bed open ik het gordijn voor mijn slaapkamerraam en kijk ik uit naar de plek waar je nu moet wonen.

Bart Ongering

Het regent zachtjes, stilletjes huilt de hemel. Ik ga mijn bed uit en sta voor mijn wastafel. Met ijskoud water was ik mijn nachtmerrie van mijn gezicht.

Vandaag, 4 april 1997, zou het je eenenveertigste verjaardag zijn. Beneden in de woonkamer hangen voor het eerst geen slingers. Het verdriet wint het vandaag van blijdschap en het gemis wint het van acceptatie.

Veel vroeger dan normaal fiets ik naar school, waar ik al weken helemaal niet wil zijn.

Loslaten en accepteren, is het devies dat ik steeds maar hoor. De honderden foto's waarop je staat, stop ik in albums waarin ik voorlopig niet meer kijk. Mijn kinderhand wil jou niet loslaten, de wereld lijkt zonder jou veel te groot.

Ik voel mezelf te jong. Je laat je herinneren in alle kleuren. Wanneer er een regenboog boven de stad hangt, hoop ik dat jij aan de andere kant staat. Maar waar die boog begint, heb ik nog nooit kunnen ontdekken.

Op andere dagen voert het grijs de boventoon over de kleuren. Iets wat er niet meer is kan ook geen pijn doen... Aan jou denken doet alleen maar pijn, moet ik je dan maar gewoon vergeten misschien?

Het zijn momenten waarop de wereld de mijne niet meer lijkt. Maar ik ben er nu aanbeland, daar ver voorbij de acceptatie van het gemis. Voorbij het grijs is zoveel kleur te zien. Inmiddels fopt de nacht me niet meer en dromen over jou, daar ben ik mee gestopt.

Wanneer ik aan je denk presenteert mijn brein alleen de mooiste herinneringen, als een collage van de momenten waarop je de rol van een volmaakte moeder droeg.

Op iedere foto waarop je lacht, schuilt vanachter je glimlach je geluk. Wat moet je als moeder genoten hebben, zonder ooit toe te komen aan het vrouw zijn.

4 april 2017.

Ik word wakker, sta voor mijn wastafel en was mijn nachtrust van mijn gezicht. Ik kijk uit naar de plek waar je nu al twintig jaar je verjaardag viert.

Ook vandaag regent het zachtjes, maar daarachter verschijnt de zon. De hemel lacht voorzichtig en verderop zie ik weer die regenboog die optimistisch boven de stad hangt.

En in die regenboog hangen slingers vandaag, omdat je vandaag je eenenzestigste verjaardag viert. Mocht je me vandaag op een traan betrappen, weet dan dat een blijk van jouw geluk is.

Al twintig verjaardagen weet jij de kortste weg naar mijn hoofd en naar mijn hart te vinden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden