'Omdat ik een grens trek, is het gezellig in huize Verveer'

Roué Verveer (1972), cabaretier

"'Als ik geen kindersurprise-ei krijg, dan ben jij een stom wijf!' Het meisje was een jaar of zeven en ze had het tegen haar moeder.

Ik dacht: nu biedt het kind haar excuses aan, of er vallen klappen. Maar dit gebeurde er: 'Mereltje', zegt haar moeder, 'mama vindt het niet fijn als je zo praat. Je hebt deze week al drie keer een chocolade-ei gehad. Sorry lieverd, maar mama is de baas.'

Ik heb dit boek geschreven omdat ik Mereltje en haar moeder wilde helpen, want ik vond deze situatie een beetje gek. Ik vind het ook vreemd dat kinderen van veertien zich een coma zuipen, dat jongeren elkaar op het schoolplein in elkaar slaan. En breezersletjes, cyberpesten en snackseks zijn naar mijn mening net zo goed gek. Een paar jaar geleden las ik in de krant over een groepje jongens dat was opgepakt omdat ze met z'n allen een meisje hadden verkracht. De jongens waren tussen de acht en vijftien jaar oud. Ik las het en dacht: maar wat deed die jongen van acht dan?

Dit soort dingen bestond niet toen ik opgroeide in Paramaribo, begin jaren tachtig. Ik geef toe dat de omstandigheden anders waren: het was er warm dus we speelden altijd buiten, buurvrouwen wezen elkaars kroost terecht, als het donker werd ging ik naar binnen en ik kon ook niet anders, want het was donker. We hadden geen straatverlichting, geen internet, geen computerspelletjes of mobiele telefoon, alleen een paar radio's.

Ik kreeg een echte Suri-opvoeding. Bij alles wat ze me verbood, maakte mijn moeder de consequenties duidelijk. Klom ik in het klimrek terwijl ze me gezegd had dat ik kon vallen, dan hoefde ik niet op een kusje te rekenen als ik daar vanaf kukelde. Ze had me immers van tevoren gewaarschuwd. Mijn moeder was streng en duidelijk, thuis waren weinig botsingen omdat ik altijd precies wist waar ik aan toe was.

De 'omdat-ik-het-zeg'-opvoeding die we zelf kregen, geven mijn vrouw en ik door aan onze zoons. Ik vraag de jongens niet of ze broccoli willen eten of liever spinazie. Ik kies zelf, want ik weet wat goed voor ze is. En als ze geen spinazie willen, há, dan ken ik manieren om die spinazie bij ze naar binnen te krijgen!

Ik leer mijn kinderen dat ze anderen met u moeten aanspreken. Als een vriendje van mijn zoon binnenstormt en 'hoi!' roept, stuur ik hem weer naar buiten, en instrueer hem via de brievenbus dat hij opnieuw kan aanbellen, dat ik open zal doen, dat hij kan zeggen: 'Goedendag, meneer Verveer', dat ik zal zeggen: 'Hoi, Tim', dat hij kan vragen: 'Meneer Verveer, is Randy thuis?', dat ik zal antwoorden met: 'Ja Tim' en dat hij kan vragen: 'Meneer Verveer, mag ik naar binnen?', dat ik dan zal zeggen: 'Ja' en dat hij dán kan binnenkomen.

Mijn vrouw en ik, én onze zoons, hebben het leuk thuis omdat wij als ouders grenzen trekken - , die liggen vast, het is niet zo dat elke dag opnieuw bepaald wordt wat wel en niet kan. Dat is het geval bij ouders die hun kinderen een vrije opvoeding geven: die stellen hun grenzen voortdurend bij en zijn de hele dag aan het corrigeren. Onze zoons weten: als ik mij gedraag zoals Mereltje, dan heb ik een groot probleem.

Nergens in mijn boek beweer ik dat ik een geslaagde opvoeder ben, mijn adviezen in dit boek zijn overwegend gebaseerd op de praktijkervaring die ik opdeed in huize Verveer. Met een komische saus - omdat humor álles beter maakt en het een nageltje is waardoor saaie kost in je hoofd blijft zitten. Zo kun je, als je dit boek uit hebt, altijd nog zeggen: Ik geloof níets van wat die Verveer allemaal beweert, maar 'k heb wel gelachen."

Roué Verveer: Waarom? Daarom! Opvoeden op

z'n Surinaams. Atlas Contact; 184 blz. euro 14,99

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden