Om het minste of geringste voelt de kleuter zich afgewezen. Is het aanstellerij?

SOMAJEH GHAEMINIA

Verliest hij een spelletje, wordt een speelafspraakje afgezegd of is hij niet als eerste aan de beurt, dan is het jongetje - ruim vijf jaar - meteen overstuur. Hij mag ook 'nooit' meedoen, buldert hij. Hij is 'altijd' de laatste. Op school wordt hij weleens gepest, vertelt hij aan zijn vader. Maar de juf is het niet opgevallen, die ziet een vrolijk, sociaal mannetje. En ook vader weet dat zijn zoon genoeg vriendjes heeft die regelmatig met hem (willen) spelen.

En daarbij: als hij om het minst of geringste gaat huilen, dan moet hij er ook niet van opkijken als vriendjes hem gaan ontwijken.

Zelf raakt vader - die drie jaar geleden gescheiden is en in co-ouderschap voor zijn zoons zorgt - geïrriteerd door het zoveelste drama om niets. Natuurlijk mag zoonlief zijn gevoelens uiten, maar die moeten dan wel enigszins overeenkomen met de realiteit. Dus hoort hij bij opdoemend onheil zichzelf roepen: 'Ik wil geen tranen zien!'

Hij vraagt zich af: is dit gedrag aanstellerij waar hij streng tegen op mag treden? Of zijn het signalen waar hij iets anders mee moet?

Je bent wie je bent en dat is goed genoeg, dat zou dit onzekere jongetje vaker mogen horen volgens Krista Okma, auteur van 'Minipubers' en adviseur bij het Nederlands Jeugd Instituut. "Dat betekent dus ook dat hij oké is wanneer hij huilt. Het is belangrijk dat ouders ruimte geven aan de emoties van hun kind, ook al zijn die in vaders ogen niet altijd terecht."

Gebeurt dat niet, moet hij tranen inslikken, dan kan de frustratie van het kind naar binnen slaan. Met alle gevolgen van dien, zegt Okma. "Als ouder doe je er goed aan te beseffen dat je kind recht heeft op zijn gevoel, op privacy. Je kunt zeggen: ik zie dat je overstuur bent, maar ik kan het niet voor je oplossen. Ga eerst rustig bijkomen."

Het lijkt erop dat deze vader een 'probleem' wil oplossen, zegt coach Jeroen de Jong, oprichter van Praktijkvader, die deze worsteling bij veel vaders ziet. "Ik laat vaders altijd eerst uitzoeken en erkennen hoe zij zélf in hun vel zitten. Op welke momenten raak je geïrriteerd en wanneer niet? Een co-ouderschap, in welke sfeer dan ook, kost altijd energie. Ook voor de kinderen. Hoe draag je dat?"

Dan de volgende stap; het huilende jongetje. "Het is niet leuk je kind zo te zien. En het is misschien niet waar dat deze kleuter wordt afgewezen, maar hoe hij zich voelt, dat is voor het kind wél de realiteit. Vader kan geen inhoudelijke discussie voeren over de gevoelens van zijn kind. De jongen is verdrietig, hij huilt. Punt."

In plaats van oplossen adviseert De Jong het drama te doorbreken met behulp van vaders eigen sterke kanten. "Mannen weten waar ze goed in zijn in hun relatie of vriendschappen, maar vergeten die dingen vaak in te zetten in de opvoeding van hun eigen kinderen. Humor, spel en creativiteit. Een potje stoeien, doet vaak wonderen. "

Is de boel weer gesust, probeer dan in kleine gesprekjes tussendoor te ontdekken wat er achter de hevige emoties schuilt, en manieren te vinden om hiermee om te gaan, adviseert Krista Okma. "Wat maakte je zo verstuur? Wat betekent het voor jou als je een spelletje verliest? En als je gepest wordt, wat gebeurt er dan precies? Ook al is het voor een vijfjarige nog lastig om zich te verplaatsen in het perspectief van een ander, de vader kan wel blijven uitleggen dat het niet aan andere kinderen is om te bepalen of je aardig, stoer of een aansteller bent. Aan volwassenen trouwens evenmin."

Reageren? Zelf een vraag insturen? Mail naar opvoedvraag@trouw.nl

undefined

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden