Olympische Spelen

De sportliefhebber herkent men aan de kleine, rode ogen. Hij verschijnt wel op het werk, maar komt de eerste uren aan niet veel meer toe dan het drinken van sterke koppen koffie of thee. Eenmaal op gang gekomen, kan hij al bijna weer op huis aan. Dan ook is hij net op tijd voor een samenvatting van de hoogtepunten. Zo gaat het door, totdat de laatste Olympische medaille vergeven is.

Het tijdverschil met Atlanta werkt niet in het voordeel van de Indiase economie. De nieuwe, centrumlinkse regering moge de bevolking deze maand dan aangespoord hebben tot vlijt en hoge productiviteit, zolang de Spelen duren, heeft iedereen al snel een zoveelste excuus om minder hard te werken. Pas om elf uur 's avonds, lokale tijd dus, beginnen immers de directe uitzendingen.

Althans, in principe. Wie zoals ik het voorrecht heeft in de hoofdstad Delhi te wonen, kan op de late avond overschakelen naar Doordarshan 3, de staatszender die zegt te waken over de betere programma's voor het verfijndere publiek. Net als in Nederland is dit exquise marktsegment vooral geïnteresseerd in het type activiteit dat, mits voldoende op afstand gehouden, elke persoonlijke illusie intact houdt: thrillers, porno en sport.

Soms wordt - geheel in de stijl van thrillers en porno - het genot van de sport uit Atlanta ons nog even onthouden. Suspense. De reden hiervoor is overigens doorgaans vrij simpel. Het lukt dan even niet om de overzeese verbinding via de satelliet tot stand te brengen. Over het scherm dansen plotseling bosnimfen in soft-focus, zingend over patriottistische genoegens die de wachttijd moeten overbruggen.

De Indiase sportliefhebber ziet het liefst cricket. Wat jammer nu dat deze sport, die zich in zuivere staat laat uitsmeren over meerdere dagen per gespeeld spel, niet voldoet aan de modern-olympische eisen van snelheid en ongecompliceerd vermaak. Geen betere sport om tijdens de wedstrijd reclames uit te zenden, zou ik zeggen, maar ook dat gegeven kan het IOC blijkbaar niet vermurwen. Zonder cricket is het met de Indiase kansen op goud al snel gedaan. Natuurlijk, de hockeyploeg heeft in het verleden al vaak bewezen ook deze erfenis uit het Britse tijdperk tot in de vingertoppen te beheersen. Maar het team dat dit jaar het veld wordt ingestuurd, maakt weinig kans. Verder is die ene worstelaar al uitgeschakeld en heeft die ene schutter zijn pistool al ingepakt. Dat is het wel zo'n beetje.

Het is bizar dat een land van meer dan 900 miljoen mensen niet in staat is op sportgebied iets wezenlijks voor te stellen. De Indiërs zelf zijn zich hiervan het meest bewust. Een blik op buurman China, al even overbevolkt, bewijst immers dat het anders kan. Maar hoe men ook traint, klaagt, en beterschap belooft, elke prestatie blijft ver onder de maat. De begroting voor sport trouwens ook.

Als India in Atlanta van zich doet spreken, dan is dat door de extreme veiligheidsmaatregelen die nodig bleken voor de voorzitter van de hockeybond, K. P. S. Gill. Hij was ooit hoofd van politie in de Indiase deelstaat Punjab. Met zijn keiharde beleid tegen sikh-terroristen heeft hij veel vijanden gekweekt. Gill kwam per trein vanuit New York naar Atlanta; geen vliegmaatschappij wilde hem meenemen.

Op sportief gebied verder geen nieuws. Het is wellicht wachten op de Indiase student in de Verenigde Staten, die net als de Surinamer Anthony Nesty jaren geleden, de eer van het vaderland kan redden dank zij de faciliteiten die hem in het gastland ter beschikking zijn gesteld. Tot die tijd zal de Indiër verontschuldigend monkelen dat het potentieel er is. “Wacht maar eens.” Maar ook suspense kent zijn grenzen.

Ach, wat een droefenis toch weer? Niets van dat al. U heeft toch ook gekeken naar de openingsceremonie? U heeft toch ook het lied horen klinken, waarin alle naties zich verbroederd wisten? Nou dan. Een van de componisten van dit fraaie lied was de Indiase musicus Zakir Husain. Zeg nu niet dat die naam voor u niets betekent. Precies, Zakir! Daar blijft de hele wereld wakker voor.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden