Olympische droom spat uiteen in bocht veertien

Een kleine stuurcorrectie had fatale gevolgen voor het olympischeavontuur van pilote Ilse Broeders en remster Jeannette Pennings. Met eencrash verdwenen ze al na de eerste run uit het bobsleetoernooi.

De emoties kwamen steeds weer terug. Een uur na de dramatische glijderdoor het ijskanaal van Cesana Pariol zei Pennings nog altijd te wachten totze wakker werd uit een 'hele slechte droom'. Het kwam niet door de pijn inhaar schouder, de schaafwonden of de blauwe plekken op haar lichaam dat detranen telkens weer vloeiden. Het was schrik, ongeloof en teleurstelling.Eigenlijk hadden ze in de tweede run nog wel willen starten, maar ze gaventoe dat ze niet meer toerekeningsvatbaar waren. Daarom hakte bondscoachHarald Czudaj de knoop maar door.

Sinds 1999 hadden Pennings en Broeders gewerkt aan een mooie olympischedroom. Het debuut in 2002 in Salt Lake City zagen ze als een goede ervaringom te leren. Snel daarna werd het vizier op Turijn gezet. Het doel was eenmedaille. Vorig jaar op het EK zorgde de Brabantse combinatie voor deeerste internationale bobsleemedaille voor Nederland in de geschiedenis.

Op weg naar de Spelen liep niet alles soepel, maar een klassering bijde beste acht teams van de wereld had tot de mogelijkheden behoord. In detraining had Broeders zes keer zonder problemen door de bochten gestuurd.De start was gisteren nog acceptabel (zevende). Maar toen kwam bochtveertien.

'Een hele stomme fout' noemde Broeders later haar actie. “In de elfdebocht hadden we al een tikje gekregen. Meestal kun je dan ingrijpen. Metwat geluk haal je het slippertje eruit. Maar er staat zoveel kracht op. Ikwas te laat. Deze bocht is toch al niet vergevingsgezind. We haddenontzettend veel pech. Als je eenmaal schuift is het een kwestie vanvasthouden en overleven.“

Een remster loopt bij een crash het meeste risico. Pennings: “Ikprobeerde zoveel mogelijk binnenboord te blijven. Ik was blij dat we overde kop sloegen. Daardoor kon ik even op mijn andere schouder schuiven.“

Kantelend van links naar rechts zocht de slee zijn weg naar beneden.Broeders en Pennings wisten hun hoofd te beschermen. Na de finish bleef debob roerloos liggen. De schade bij de passagiers bleek mee te vallen. Zestapten er snel weer uit. Pennings liep huilend door de vrieskou, slechtsgekleed in een t-shirt. Ze raapte wat sneeuw bij elkaar, vouwde er een balvan en legde die onder haar shirt op haar pijnlijke schouder. Broedersschopte tegen een juten zak.

“Ik zit acht jaar in een bobslee. Meer dan twee jaar geleden waren wevoor het laatst gecrasht. En dan gebeurt het uitgerekend op de Spelen“, zeiBroeders, die zorgde voor een nieuw debacle in de Nederlandse olympischeafvaardiging. Momenten van glorie blijven zich afwisselen met sportievetragedies.

Het drama van Broeders en Pennings miste zijn uitwerking op het tweedeNederlandse team niet. De eerste afdaling van stuurvrouw Eline Jurg enKitty van Haperen verliep ondanks sterke starts (tweede en derde tijd) alverre van soepel, de tweede run mislukte volkomen. Volgens Jurg was haarconcentratie aangetast. “In de eerste run kon ik het nog redelijk van meafzetten. Voor de tweede run zag ik die huilende koppies bovenkomen. Datis wel even heavy. Ik weet zelf hoe een crash erin hakt. Het haalde me uitmijn voorbereiding.“

Met een twaalfde plaats na twee runs is een medaille al onhaalbaar. Nade tweede afdaling snikte Van Haperen -normaal reserve in het team vanBroeders- mee in de armen van Broeders en Pennings. Beiden zagen dit alshun laatste Spelen. “Hoe we dit gaan verwerken? Geen idee.“

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden