Olympisch shoppen

Het Olympic Park zelf was dus nog gesloten, omgeven door een zeventien kilometer lang hekwerk, vier meter hoog, en onder een spanning gezet van vijfduizend volt, genoeg om een volwassen man zes meter weg te slingeren.

Open was wel de weg ernaartoe, vanaf het nieuwe metrostation van Stratford. Die weg voert de bezoeker over een nieuwe loopbrug en door het in september vorig jaar geopende winkelcentrum van Westfield: in zijn soort een van de grootste van de wereld. Die noodzakelijke passage door de commercie illustreert waar het bij de Spelen, behalve voor de deelnemende atleten, ook om draait. Omzet, winst.

En ook ontwikkeling en groei. Van een stadswijk bijvoorbeeld.

We kenden natuurlijk dit gebied niet voordat het in 2005 werd aangewezen als hoofdlocatie van de Olympische Spelen, maar het moet behoorlijk verpauperd geweest zijn, met een vegeterend industrieterrein.

Dit is Oost-Londen, ver weg van de welvaart van de City en de westelijke delen van de stad, waar de rijken van de wereld wonen. East End en East London was synoniem met achterstand en armoede; hoe verder je met de Jubilee Line naar het oosten gaat, schreef onlangs het weekblad The Economist, hoe lager de levensverwachting.

Dit is het gebied van de verdwenen fabrieken en nijverheid van weleer, de vergane handel langs de oevers van de Theems, met zijn werven en dokken en kranen en pakhuizen - handel die zich sinds de komst van grote containerschepen naar de kust verplaatste.

In de goedkope onderkomens streken grote migrantengroepen met kleine baantjes neer, maar ook - in de latere decennia van de vorige eeuw - steeds meer kunstenaars en creatievelingen, op zoek naar betaalbare ateliers.

Zij maakten, na Notting Hill in de jaren tachtig, de eerste delen van East End hip, Hoxton en Hackney, terwijl het oude areaal van de Docklands langs de Theems - Canary Wharf - bestemd werd tot vestigingsplaats van de grote, internationale banken, die, gelokt door de dereguleringen van Thatcher, van Londen opnieuw het financiële centrum van de wereld maakten.

Een klein Manhattan is daar inmiddels verrezen, en nog is de bouwwoede niet voorbij. Ik reed er met mijn zoon Jim per trein doorheen, door die canyons van staal en glas, op weg naar het Olympic Park, maar daarover later meer.

Nu moest een nieuwe miljardeninvestering in de Spelen de welvaart verder oostwaarts brengen, en dus stroomden we met de bezoekersstroom mee het immense winkelcentrum in, ons vergapend aan de schaal ervan, en soms ook aan de inrichting. Het modemerk Hollister had zijn winkel op strategisch geplaatste spots na, compleet verduisterd - op de achterwand bood een enorm televisiescherm uitzicht op een golvende zee.

Bij de parfumerieafdeling van het warenhuis van John Lewis troffen we, achter de toonbank van Chanel, een prachtig Arabisch meisje in zwarte hoofddoek. Ze woonde in East End en was dolgelukkig met haar baan. Ze leek in een sprookje beland, maar wij wandelden nog naar buiten, het oude Stratford in.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden