Oliedomme vijanden afknallen Killzone

Zet een paar doorgewinterde gamers bij elkaar en laat ze discussiëren over de vraag: wat is het belangrijkste ingrediënt voor een succesvol spel? Negen van de tien keer zal de conclusie luiden: gameplay. Met goede gameplay wordt bedoeld dat het spel intuïtief, soepel en logisch speelt. De rest -geluid, graphics- zijn ook belangrijk, maar vooral slagroom op de taart. Een spel dat er niet uitziet maar mét sublieme gameplay, wint het altijd van een supermooie game waarvan je na een uur denkt: moet ik nou alweer hordes gemuteerde lieden naar de eeuwige jachtvelden knallen?

John Hoogerwaard

Het bovenstaande is helaas (een beetje) van toepassing op de eerste volwassen Playstation2-game van een Nederlandse softwarestudio. Killzone, gemaakt door het Amsterdamse Guerrilla Games, is door Sony internationaal in de markt gezet als een van de toptitels voor de PS2 van dit moment, naast het veelgeprezen GTA: San Andreas.

Killzone is een first person shooter, een tamelijk gewelddadig schietspel. Als soldaat van de Interplanetaire Strategische Alliantie (ISA) trek je naar Helghan, een verre planeet die gekoloniseerd is door de mensheid. Maar door een overdosis straling zijn de kolonisten gemuteerd tot zombie-achtige wezens, de Helghast. Deze lieden zijn de mensheid niet zo goed gezind, om het mild uit te drukken. Aan de ISA-soldaten de taak om de Helghast een koppie kleiner te maken. En daar wringt de schoen: een erg ingewikkelde klus is dat niet. De bleke Helghast rennen in veel gevallen als kippen zonder kop op je af. Buitengewoon makkelijke doelwitten, en dat is dus dodelijk voor de gameplay: telkens hetzelfde eenvoudige kunstje en tegenstanders die daar niets van lijken te leren. Jammer, want de randvoorwaarden voor een subliem spel zijn wel degelijk aanwezig. De graphics, hoewel met hier en daar een hapering, behoren tot de beste van het PS2-repetoire. De bediening van je spelfiguur en zijn wapens zijn soepel. En de muzikale omlijsting en de spelgeluiden zijn in één woord fenomenaal. Je wordt door de geluidseffecten en het geratel van de wapens soms bijna de strijd ingetrokken, totdat je je realiseert: dit heb ik nu al veertig keer gedaan.

Sony schreeuwde van de daken dat Killzone het magistrale Halo op de Xbox naar de kroon zou steken. Jammer, maar mislukt. Dat betekent niet dat Guerrilla zich schuldig heeft gemaakt aan het dumpen van een fluttitel. Killzone heeft zekere potentie. De omgevingen zijn mooi, de wapens meesterlijk uitgewerkt. Maar dat alles is verwaarloosbaar, als je na een uurtje spelen denkt: waar is de uitdaging?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden