'Oh, die boerin' wil geen doorsnee-Kamerlid worden

Annie Schreijer-Pierik (45) uit Hengevelde werd deze week met voorkeurstemmen gekozen tot Tweede-Kamerlid voor het CDA. “Oh, die Twentse boerin”, is steevast de reactie in het Haagse wereldje, als haar naam valt. Maar Schreijer is zeker geen doorsnee-boerin, net zoals ze ook niet van plan is een doorsnee-Kamerlid te worden. “Als ik het daar niet naar mijn zin heb, ben ik over vier jaar weer weg. Het leven is maar kort.”

MARGREET BAL

Wie in het boekje met CDA-kandidaten de foto van Annie Schreijer bekijkt, wordt toegeglimlacht door een keurige mevrouw. In werkelijkheid blijkt ze een tengere, spontane vrouw, die veel jonger lijkt dan 45. “Ja, vreselijk hè”, lacht ze. “Op die foto zie ik er ontzettend conservatief uit, terwijl het CDA juist van dat imago af moet.”

Wat dat betreft heeft de CDA-fractie aan de varkenshoudster waarschijnlijk een goeie. Als je haar kordate spraakwaterval hoort, krijg je het idee dat ze zeker voor een frisse wind in de gelederen zal zorgen.

Dat ze de drempel van 15 000 voorkeurstemmen had gehaald, hoorde ze vorige week donderdag al officieus via haar uitgebreide kennissenkring. Schreijer was in vergadering met het CDA in de Utrechtse Jaarbeurs, toen haar man Jan werd opgebeld: 'Ze heeft ze binnen!'. Schreijer: “Jan heeft toen zelfs even gehuild, wat hij anders nooit doet. Die ochtend zaten we nog samen aan het ontbijt, chagrijnig vanwege het enorme verlies van het CDA. Ik dacht dat ik het nu ook wel niet zou redden. Maar Jan zei: 'Je weet het niet, de voorkeurstemmen van het platteland moeten nog binnenkomen.' En later op de dag begon het: onze gemeente Hengevelde, 1300 voorkeurstemmen, toen Hellendoorn, 800 . . . Toen ging het de goede kant op.”

Zodra het definitief was, belde Jan haar op dat ze met spoed naar huis moest komen. “Ik vond het zo jammer dat ze er niet bij was, toen het bekend werd”, zegt Jan (mooie doorgroefde kop, onvervalst Twents accent). Hij lijkt zijn ontroering van vorige week nog steeds niet helemaal te boven te zijn.

Toen Schreijer thuiskwam, was het daar al feest. Familie en vrienden waren massaal op komen dagen. Eén familielid was zelfs speciaal uit Berlijn overgevlogen. Ook de media hingen meteen aan de lijn.

“Overweldigend”, zegt ze. “Maar fantastisch om dit te mogen beleven. Ik heb de laatste tijd zoveel meegemaakt. Eerst de varkenspest, toen de dood van mijn moeder. Dat dit dan is gelukt, voel ik wel alsof Onze Lieve Heer dat toch voor me geregeld heeft.”

Schreijer is overstroomd met reacties uit het hele land, vaak van volslagen onbekenden. Haar huis staat vol met bloemen, het buffet bezwijkt bijkans onder de kaarten, en met de voorraad drank die ze gekregen heeft, kan ze zeker vijf jaar vooruit. Er kwamen reacties van mensen van allerlei partijen. Ook PvdA'ers en VVD'ers leefden met haar mee.

Door de voorkeurstemmen voor Schreijer valt Aart Mosterd buiten de boot als CDA-Kamerlid. “Ik heb Aart meteen gebeld, toen ik het nieuws hoorde. Aart zei: 'Het is jammer voor mij, maar zo gaat het in de politiek'. En dat is ook zo.”

Schreijer heeft de nodige ervaring op bestuurlijk gebied. Ze had bestuursfuncties in de agrarische sector en was lid van de provinciale staten van Overijssel. Het Kamerlidmaatschap ziet ze wat dat betreft als haar ultieme doel. “Ik lijsttrekker of staatssecretaris of zoiets? Nee, daar voel ik niets voor. Ik wil in de Kamer zitten om het volk te vertegenwoordigen.”

Ze staat helemaal achter de nieuwe koers van het CDA en begrijpt dan ook niet waarom de partij zoveel verloren heeft. “Dat had ik zeker niet verwacht, ik had wel gerekend op 32 à 34 zetels. Waar het aan ligt, weet ik niet. Ik erger me aan mensen die zeggen dat het door De Hoop Scheffer komt. Die man heeft zich ontzettend ingezet. Hij moet wel de kans krijgen. Hij zit er nog maar kort en leidt een fractie die een paar jaar geleden nog een zooitje was. Dat is een zware taak. Hij moet nog meer in zijn rol groeien. Maar we gaan er weer fris tegenaan en we zullen zeker sterker teugkomen. Al moet je wel reëel blijven: zo groot als onder Lubbers worden we niet meer.”

Schreijer wil in de Kamer graag een portefeuille die met landbouw te maken heeft. “Daar was mijn campagne ook op gericht, dus het zou in mijn ogen kiezersbedrog zijn, als ik daar niet iets mee ging doen. Ik wil dat de Kamer zich meer betrokken gaat voelen bij de emoties van mensen die in de landbouwsector werken. Ik zat op de tribune bij het debat over de varkenshouderij. Als je dan ziet hoe emotieloos en zakelijk die Kamerleden zitten te praten over iets wat zoveel mensen raakt . . .”

“Je ziet hoe prachtig de omgeving hier is. Alle boerderijen hier zijn relatief kleine familiebedrijven, en die zorgen juist dat de omgeving zo mooi kan blijven. Zij onderhouden dit landschap. Met het plan van Van Aartsen gaan deze boerderijen over de kop, terwijl die grote met veel macht en kapitaal het wel redden.”

“En het gaat me niet alleen om de economische belangen van de boeren. Bij heel veel mensen hier zijn die boerderijen al meer dan honderd jaar in de familie. Onze boerderij, bijvoorbeeld, was vroeger nog van Jan z'n grootvader. Het is hier een hele hechte gemeenschap, iedereen kent elkaar. Het halve dorp is familie van me. Iedereen is ontzettend bij elkaar betrokken. Als de boerderijen over de kop gaan, wordt dat ook aangetast. Dat valt niet van elkaar te scheide.” Lachen: “Samenleven doe je niet alleen, hè.”

En dat geldt zeker voor Schreijer en haar man. De extraverte boerin en haar wat stuggere, nuchtere man vormen een hecht koppel. “Ik moet gewoon Annie blijven, en dat kan ik door vaak bij Jan te zijn. Daarom wil ik ook geen pied-à-terre in Den Haag, zoals veel politici hebben. Dan rijd ik liever elke dag twee uur heen en twee uur terug. En als dat echt niet lukt, ga ik bij mijn dochter logeren die in Amsterdam studeert. Ik heb tegen haar gezegd: 'Je krijgt van mij een slaapbank, als ik er ook af en toe op mag komen slapen'.”

“Jan gaat vaak stevig met me in discussie, hij spaart me niet. Hij is recht door zee en soms wat kort door de bocht, maar dat is soms juist goed. Elke avond nog even lekker met Jan zitten, de benen op tafel, dat houdt me met beide benen op de grond.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden