Of het nu sneeuw is, of rozen we zien overal tekenen in van onze eigen belangrijkheid.

Het duikt overal op. Dat woordentrio waar iedereen dol op is: Voor het eerst. Alledrie woorden van niks, op zich zijn ze bleek en tamelijk nietszeggend. Maar in combinatie, zo met zijn drietjes, stellen ze eindelijk wat voor. Dan krijgen ze wel de aandacht die ze anders ieder voor zich niet krijgen.

Voor het eerst is het zo warm in januari. Dat lezen we overal, we horen het overal, we zeggen het tegen elkaar als we even niets anders te zeggen hebben.

Die drie woorden geven niet alleen zichzelf een groot belang, maar laten ook degenen die ze uitspreken of horen in aanzien stijgen. Wij maken iets bijzonders mee, zeggen we tegen elkaar zonder het te zeggen. Dat kan geen toeval zijn. Als het over het weer gaat, komt er nog iets bij wat ons mensen een invloed geeft die zijn weerga niet kent. Voor het eerst zijn we in staat de buitentemperatuur te beïnvloeden. De aarde wordt warmer en we denken meteen dat dat door ons komt. Het is niet iets om trots op te zijn, maar in onze drang om vooral niet als grijze muizen de geschiedenis in te gaan, nemen we zonder morren de verantwoordelijkheid hiervoor op onze schouders.

En omdat dat goed uitkomt, denken we niet meer na. We vergeten dat ’Voor het eerst’ alleen maar betekent ’voor het eerst sinds wij, mensen, de temperatuur meten’. Waarmee de gebeurtenissen aan eeuwigheidswaarde flink inboeten.

Deze week kreeg ik een jaren geleden verschenen artikel in handen met de titel ’Rozen in januari’, van de historica Giselle de Nie. Een beschrijving vol verbazing over een rozenstruik die in januari bloeit. De beschrijving is van Gregorius van Tours, een aartsbisschop die in de zesde eeuw leefde. Hij beschouwde de rozen in januari als wonderteken.

Hij zag er Gods hand in, niet de hand van mensen.

Nu weten we niet of hij echt rozen gezien heeft of dat ze in een visioen tot hem kwamen, maar laten we er vanuit gaan dat hij echt rozen in januari zag. Zo gek is dat trouwens niet, iedereen die rozen heeft weet dat sommige ervan met hun tweede bloei doorgaan tot het niet meer kan vanwege de temperatuur. Ik herinner me de winter van 2000 op 2001, als mijn geheugen me niet in de steek laat, waarin er inderdaad in januari nog wat kleine gele bloemen aan de klimroos zaten. Op een van de kerstkaarten die ik dit jaar kreeg staat een foto van een besneeuwde tuin, ergens in het midden van Nederland. De foto is een jaar geleden gemaakt. Geen rozen, maar sneeuw in januari dus, en in februari en maart was het net zo. Een koude douche voor ons gevoel van belangrijkheid, omdat we iets heel bijzonders meemaken: tropen in de lage landen. Helemaal zelf gedaan. Er waren eerder al rozen in januari. Er was een jaar geleden nog sneeuw.

Zo belangrijk zijn we ook weer niet. Of misschien moet ik zeggen: Voor het eerst denken we dat we zo belangrijk zijn dat we in alles om ons heen tekenen en bewijzen daarvan zien. Maar dat is, geloof ik, ook niet waar. Er zijn vast eerder mensen geweest die zichzelf het middelpunt van de schepping vonden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden