Review

Oersterk, puur en ongesuikerd

Buddy Guy, vermaard vertolker van de moderne Chicago-blues keert op zijn nieuwste cd 'Sweet tea' terug naar de heuvels van zijn geboortestreek in het noorden van Louisiana.

De cd ademt de ongepolijste 'wereld achter de nootjes' van de hillcountry-blues die, in tegenstelling tot zijn variant uit de Mississippi Delta, uitblinkt in eigengereidheid en vrijheid van vorm. Op 'Sweet tea' laat Guy zich niet leiden door een strakke twaalfmaatsstructuur. Ook de gestileerde Chicago-stijl laat hij met rauwe en oprechte vertolkingen als krokodillentranen in de vergetelheid verdwijnen. Breed uitgesponnen melodische frasen over een simpele twee-akkoordenprogressie resulteren op 'Sweet tea' in een bezwerende, trance-opwekkende drone. In zijn jeugd laaft Guy zich aan blueslegendes als Junior Kimbrough en vooral Lightnin' Slim die voor de ingang van de plaatselijke winkel zijn bezielde gitaarspel over de katoenplantages laat schallen. Guy is al zeventien als hij van zijn vader zijn eerste gitaar cadeau krijgt. Met slechts geld voor twee snaren en een koffer vol ambitie verlaat hij, net als zoveel zwarte plattelandsbewoners, het arme Zuiden en trekt richting Chicago. Na een paar jaar down in the gutter leeft hij de blues tot in het merg van zijn verkleumde botten. Het miserabele gevoel is zo sterk dat alles er in een keer uitspat tijdens de jaarlijkse bluescompetitie, die hij eenvoudig wint door zichzelf te blijven. Het leidt tot platencontracten bij achtereenvolgens Cobra, Chess en Vanguard. Guy krijgt steeds meer aanzien bij het blanke publiek en een gemeenschappelijk optreden met zijn goede vriend Eric Clapton in de Londense Royal Albert Hall in 1989, betekent de opmaat voor zijn internationale carrière. Hij tekent bij Silvertone Records waar hij met 'Damn right, I've got the blues' -een cross-over-project met rockmuzikanten als Jeff Beck, Mark Knopfler en Eric Clapton- zijn eerste in een rij van vier Grammy's wint. Nu is hij de gevestigde, commercieel succesvolle vaandeldrager van de Chicago-blues. Maar zijn gladde, overgeproduceerde geluid krijgt steeds meer kritiek te verduren. Met een gewaagde sprong in het diepe gooit hij op 'Sweet tea' het roer drastisch om. Volgende maand wordt Guy vijfenzestig en hij is vast besloten de wereld te tonen dat zijn diepste blues-gevoelens nog net zo intens zijn als vroeger. Op tracks als 'Baby please don't leave me', 'She got the devil in her' en het unisono met de gitaarpartij meegeweende 'Stay all night' is duidelijk te horen waarom zijn gekwelde stem- en gitaargeluid zoveel inspiratie gaf aan tijdgenoten als Hendrix en Clapton. Het dik twaalf minuten durende 'I got to try you girl' en de openingstrack 'Done got old', met slechts Guy en zijn akoestische gitaar, vervelen geen moment. Gitarist Jim 'Jimbo' Mathus, T-Model Fords drummer Spam en bassist Davey Faragher leggen een rudimentaire ritmische basis waarboven Guy naar hartelust zijn Fender Stratocaster laat gieren en brullen. De opnamen van 'Sweet tea' vonden plaats in de gelijknamige studio in Oxford, Mississippi, dezelfde stad waar het vermaarde 'Fat Possum'-label de zielenroerselen van pioniers als Junior Kimbrough, T-Model Ford en Robert Cage registreerde. Zeven van de negen tracks op de cd zijn covers van deze hillcountry blues-giganten. Producer Dennis Herring (Counting Crows en Jars of Clay) gaf Guy vrijspel in zijn studio. De zompige sfeer en een arsenaal aan oude buizenversterkers stelden Guy in staat zonder opsmuk zijn diepste gevoelens op het digitale schijfje over te brengen. De overwegend langzame pulse zorgt voor een onderhuidse spanning die zich in zinderende gitaarsolo's ontlaadt als bliksem in een onweersbui boven de Mississippi. Met 'Sweet tea' legt Guy de essentie van de blues bloot. ,,Het brengt me terug naar de tijd dat muzikanten nog speelden voor een fooi in de hoed en goedkope drank je de volgende dag een enorme kater bezorgde'', zo stelt hij in het begeleidend cd-boekje. Commercie en overdreven technisch vernuft leiden nu al

Buddy Guy, vermaard vertolker van de moderne Chicago-blues keert op zijn nieuwste cd 'Sweet tea' terug naar de heuvels van zijn geboortestreek in het noorden van Louisiana. De cd ademt de ongepolijste 'wereld achter de nootjes' van de hillcountry-blues die, in tegenstelling tot zijn variant uit de Mississippi Delta, uitblinkt in eigengereidheid en vrijheid van vorm. Op 'Sweet tea' laat Guy zich niet leiden door een strakke twaalfmaatsstructuur. Ook de gestileerde Chicago-stijl laat hij met rauwe en oprechte vertolkingen als krokodillentranen in de vergetelheid verdwijnen. Breed uitgesponnen melodische frasen over een simpele twee-akkoordenprogressie resulteren op 'Sweet tea' in een bezwerende, trance-opwekkende drone. In zijn jeugd laaft Guy zich aan blueslegendes als Junior Kimbrough en vooral Lightnin' Slim die voor de ingang van de plaatselijke winkel zijn bezielde gitaarspel over de katoenplantages laat schallen. Guy is al zeventien als hij van zijn vader zijn eerste gitaar cadeau krijgt. Met slechts geld voor twee snaren en een koffer vol ambitie verlaat hij, net als zoveel zwarte plattelandsbewoners, het arme Zuiden en trekt richting Chicago. Na een paar jaar down in the gutter leeft hij de blues tot in het merg van zijn verkleumde botten. Het miserabele gevoel is zo sterk dat alles er in een keer uitspat tijdens de jaarlijkse bluescompetitie, die hij eenvoudig wint door zichzelf te blijven. Het leidt tot platencontracten bij achtereenvolgens Cobra, Chess en Vanguard. Guy krijgt steeds meer aanzien bij het blanke publiek en een gemeenschappelijk optreden met zijn goede vriend Eric Clapton in de Londense Royal Albert Hall in 1989, betekent de opmaat voor zijn internationale carrière. Hij tekent bij Silvertone Records waar hij met 'Damn right, I've got the blues' -een cross-over-project met rockmuzikanten als Jeff Beck, Mark Knopfler en Eric Clapton- zijn eerste in een rij van vier Grammy's wint. Nu is hij de gevestigde, commercieel succesvolle vaandeldrager van de Chicago-blues. Maar zijn gladde, overgeproduceerde geluid krijgt steeds meer kritiek te verduren. Met een gewaagde sprong in het diepe gooit hij op 'Sweet tea' het roer drastisch om. Volgende maand wordt Guy vijfenzestig en hij is vast besloten de wereld te tonen dat zijn diepste blues-gevoelens nog net zo intens zijn als vroeger. Op tracks als 'Baby please don't leave me', 'She got the devil in her' en het unisono met de gitaarpartij meegeweende 'Stay all night' is duidelijk te horen waarom zijn gekwelde stem- en gitaargeluid zoveel inspiratie gaf aan tijdgenoten als Hendrix en Clapton. Het dik twaalf minuten durende 'I got to try you girl' en de openingstrack 'Done got old', met slechts Guy en zijn akoestische gitaar, vervelen geen moment. Gitarist Jim 'Jimbo' Mathus, T-Model Fords drummer Spam en bassist Davey Faragher leggen een rudimentaire ritmische basis waarboven Guy naar hartelust zijn Fender Stratocaster laat gieren en brullen. De opnamen van 'Sweet tea' vonden plaats in de gelijknamige studio in Oxford, Mississippi, dezelfde stad waar het vermaarde 'Fat Possum'-label de zielenroerselen van pioniers als Junior Kimbrough, T-Model Ford en Robert Cage registreerde. Zeven van de negen tracks op de cd zijn covers van deze hillcountry blues-giganten. Producer Dennis Herring (Counting Crows en Jars of Clay) gaf Guy vrijspel in zijn studio. De zompige sfeer en een arsenaal aan oude buizenversterkers stelden Guy in staat zonder opsmuk zijn diepste gevoelens op het digitale schijfje over te brengen. De overwegend langzame pulse zorgt voor een onderhuidse spanning die zich in zinderende gitaarsolo's ontlaadt als bliksem in een onweersbui boven de Mississippi. Met 'Sweet tea' legt Guy de essentie van de blues bloot. ,,Het brengt me terug naar de tijd dat muzikanten nog speelden voor een fooi in de hoed en goedkope drank je de volgende dag een enorme kater bezorgde'', zo stelt hij in het begeleidend cd-boekje. Commercie en overdreven technisch vernuft leiden nu al te vaak tot een gelikt product. Steeds meer heeft de blues last van gevoelsvervlakking en verwordt zo tot een slap aftreksel van een uitgemolken genre. Guy's 'Sweet tea' daarentegen smaakt fris als zoete thee, is oersterk, puur en bovenal ongesuikerd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden