Oenema en Otterspeer sterk terug na tegenslag

Na mislukte olympische missies veroveren schaatsers allebei hun eerste Nederlandse sprinttitel. Kampioenschap in Groningen deels in teken van kwalificatiestrijd.

De illusie van onsterfelijkheid heeft Thijsje Oenema achter zich gelaten, net als de deceptie van gemiste Olympische Winterspelen. Uit tegenslag opgebouwd vertrouwen putte ze de kracht die haar gisteren de eerste Nederlandse sprinttitel bracht.

Oenema achtte die titel ondergeschikt aan de startbewijzen die ze veiligstelde voor de WK's sprint en afstanden (500 meter). Zo niet Hein Otterspeer, die ook na een mislukte olympische missie zijn eerste sprinttitel veroverde. Hij maalde als enige nauwelijks om de tombola van kwalificaties voor WK's en wereldbekers die het toernooi in het tochtige, koude Groningse Kardinge beheerste.

Otterspeer had in voorgaande jaren een begeerde nationale hoofdprijs driemaal op een haar na gemist, waardoor hij de naam kreeg onder druk niet optimaal te kunnen presteren. Een kwaliteit waarvoor juist Oenema vaak is geprezen.

Vorig jaar raakte Oenema haar haast kinderlijke onbevangenheid kwijt nadat een niet serieus genomen moedervlek op de linkerpols een kwaadaardige vorm van huidkanker bleek. De spoedoperatie en bijkomende stress die dat veroorzaakte stond voor de nationaal recordhoudster 500 meter olympische kwalificatie in de weg.

De lichamelijke dreiging is verdwenen, over haar onzekerheden voerde ze gesprekken met vrienden, specialisten en coaches. Alleen dacht ze er niet uit te komen. "Mezelf oplappen werkt niet. Vorig jaar was ik niet vrij meer in mijn hoofd, nu wel. Ik laat me niet meer afleiden door mijn omgeving en anderen, ben doelgerichter geworden en vertrouw op mezelf."

Daardoor kon ze het plaveien van de weg naar de titel combineren met de afronding van een scriptie voor haar studie financieel management. Het werkstuk werd zaterdag door drie medestudenten ingeleverd; Oenema had er donderdag "nog wat dingen voor gedaan", ofschoon haar Turkse leraar zich afvroeg of ze niet op het ijs moest staan.

De 26-jarige Friezin kwam al eerder sterk terug na tegenslag, al had ze dit keer moeite het plezier in schaatsen terug te vinden. Haar doorbraak met brons op de NK afstanden in 2009 volgde op een jaar van inactiviteit wegens de ziekte van Pfeiffer. De korte bedreiging van haar leven hakte er vorig jaar zwaarder in, het veranderde haar hele houding, ook ten opzichte van het leven. "Ik denk niet meer dat ik 150 word. Vroeger dacht ik dat ik onsterfelijk was."

Die illusie heeft Otterspeer nooit gehad, juist op ijzers was hij de figuurlijke sterfelijkheid zelve. Er werd niet getwijfeld aan zijn begaafdheid als sprinter, maar in zijn ambitie zat hij vooral zichzelf in de weg. In die zin sprak hij gisteren van "een overwinning op mezelf".

Hij wendde zijn ervaring als verliezer aan om te triomferen. In het spoor van een bijna perfect klassement met drie afstandzeges kwamen de kwalificaties voor de WK's sprint en afstanden vanzelf. Daar waar zijn concurrenten afstand na afstand, doel na doel afstreepten, om in sommige gevallen met lege handen te blijven.

Zoals de olympische medaillewinnaars Ronald Mulder en Jan Smeekens, die naast twee WK's grepen. Olympische kampioen Stefan Groothuis stelde slechts op de valreep met een slordige rit een startplaats op de 1000 meter veilig.

De concurrentie op de sprint is in Nederland moordend geworden, hetgeen extra cachet gaf aan de winst van Otterspeer. "Veel beter kan het niet, alles wat ik kon winnen, heb ik gewonnen. Ik zie dit als een doorbraak, de start van iets nieuws."

Gevraagd naar zijn opbloei verwees Otterspeer naar de verandering van ploeg, van Beslist.nl naar TeamLotto, "terug naar de Zuid-Hollandse stijl". Hij verwees daarmee naar de opleidingsploeg van Wim den Elzen waar zijn roots liggen. Ook nu traint hij onder Jac Orie meer op omvang en duurvermogen, op de fiets en skeelers, vaak in het spoor van allrounders.

"Vorig jaar zat ik op 600 meter op mijn tandvlees en moest ik nog een rondje. Nu heb ik op dat moment alles onder controle. Ik ben een veel betere 1000 meterrijder geworden." Dat bleek voor het eerst tijdens de wereldbeker in Berlijn, waar hij voor het eerst sinds 2013 met brons op de kilometer een internationaal erepodium beklom. Otterspeer betrok de hele ploeg bij zijn groei naar een completere rijder. "Ik ben weer terug bij mijn oude maatjes, ik voel me er thuis. En dat we samen trainen met allrounders (Sven Kramer cs -red.) helpt enorm. We hebben enorm voordeel van elkaar. Dagelijks trainen met rijders van wereldniveau. Dit heb ik ook aan hen te danken."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden