Odeur

Wie goed heeft opgelet en zijn neus in alle windrichtingen in de lucht stak, kon gisteren maar één conclusie trekken: een penetrante geur steeg uit huizen van het Koninkrijk aan Zee op. Die van allium sativum beter bekend als knoflook.

Plotseling leek het alsof de beruchte knoflookgrens richting het noorden was gekropen. Het buitenland keek zijn ogen uit en kneep zijn neus dicht. De markten werden door paniek bevangen en alle Europese beurzen begonnen te kelderen. Alweer een Nederlandse regering die voortijdig wordt afgeschoten. De vijfde in tien jaar, een decennium overigens waar geen enkel kabinet de finish haalde.

Hoezo is Nederland een betrouwbare partner? Het Koninkrijk aan Zee is al jaren een instabiele factor binnen de Europese Unie. Een land dat door particratie wordt verlamd en dat zich van vervroegde verkiezingen naar moeizame formaties voortsleept. En het is juist dat land dat zijn Europese partners (mede) de Europese begrotingsdiscipline door de strot duwde, dat nu over die 3 procent is gestruikeld. Komisch voor die andere knoflookfijnproevers, de Griekse of Spaanse, die door gigantische bezuinigingen nu de smaak van de armoede hebben leren ontdekken. Voor wat armzalige extra miljarden aan besparingen vallen die verwende nesten in het noorden nu om, denken ze nu.

Vanzelfsprekend is deze keer de schuldvraag onomstreden: de breker is die schreeuwlelijke populist met selectieve moed. Wilders is de man die zijn handtekening met onzichtbare inkt zet, de belletjetrekker die sneller dan zijn schaduw wegrent. Akkoord. Maar op één punt moet je bij de PVV-leider een vorm van eerlijkheid erkennen. Anders dan de voorgaande brekers probeert hij niet zijn miserabele electorale machinaties aan het oog te onttrekken. Het gaat hem uitsluitend en alleen om die PVV-kiezer die hij 'recht in de ogen' wil kunnen blijven kijken. Hij verwoordt hiermee wat we allang wisten en waarop de Nederlandse particratie rust: partijbelang gaat altijd vóór, en landsbelang komt daarna.

Maar niet alleen bij de PVV, hoewel het egoïsme van deze partij een bijna pornografische omvang kent. Kijk maar naar de euforie van de meest confraters in de Kamer: 'Fijn, regering gevallen, nieuwe kansen met nieuwe ballen.' Dat er hier en daar een krokodilletraan wordt gelaten over de ontstane 'ongewenste situatie in crisistijd' hoort bij het spel. Ja, hervormingen zijn broodnodig. Maar over de meest urgente hervorming zul je de tangodansers die het bal der hypocrieten leiden niet horen: de grondige renovatie van een politiek systeem dat met de huidige versplintering zijn bestaansrecht heeft verloren. Dat partijen zouden moeten fuseren, aan blokvorming doen of dat een ander kiessysteem moet worden bedacht waaruit solide meerderheden ontstaan, blijft een taboeonderwerp.

Dan maar lekker weer op campagne, jongens en meisjes. Verkiezingen zijn toch een feest? En de komende formatieperiode die maanden gaat duren ook. Vervolgens krijgen we een regering vol valse broeders die elkaar naar het leven staan. Tot de volgende val in het belang van de partij.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden