Ode aan onzuivere musical

Het was voor mij als kind even slikken toen ik ontdekte dat mijn nieuwe lichtroze langspeelplaat van ’My Fair Lady’ niet de stem van Audrey Hepburn bevatte, maar die van ene Marni Nixon, van wie ik nog nooit gehoord had en van wie ik ook nooit meer zou horen.

Nu had ik bij het zien van de film al zo’n donkerbruin vermoeden. Die mooie reeënogen; zo lang, sprietig en elegant, eerst zo’n rauw Cockney accent en dan even later zulk beschaafd Engels, en dan ook nog zo fraai toonvast kunnen zingen; het was te veel perfectie voor één vrouw.

Maar Audrey Hepburn reikte naar de sterren, zeker met dat hele hoge haar en in die schitterende witte avondjurk, dus ik wílde het wel graag geloven.

Toen het lichaam van Audrey niet meer in de stem op de plaat terug te vinden was, was er niet meer zoveel aan, aan die studioversies van ’The Rain in Spain’ en ’Wouldn’t it be loverly’. De musical bleef romantisch en zoetgevooisd maar ook zielloos, gekunsteld, nep.

Gewoon net als al die andere Hollywoodmusicals die me eigenlijk ook altijd te plastic en te gladjes waren en te raar ook: die quasi spontane, perfect synchrone pasjes en dat zogenaamd geïmproviseerde, maar volmaakt melodieuze gezang.

Ach, had Audrey nu geleefd, ik had haar niet meer hoeven missen! Als er één filmgenre in het laatste decennium een volmaakte samensmelting laat zien van de hang naar meer ’camp’ en naar meer ’echt’, is het wel de filmmusical.

Wij zijn allemaal kinderen van Julie Andrews en kunnen allemaal zingen. Af en toe een beetje vals is helemaal niet erg als het maar oprecht is; de mooiste noten zijn bibbernoten. Heerlijk.

Hoor de fragiele stem van Woody Allen in ’Everyone says I lov’you’ zingen dat hij ’through’ met ’love’ is, en Annie Hall en Mia Farrow schieten aan je voorbij.

Zie Isabelle Hupperts breekbare ’Message Personnel’ in ’8 Femmes’ en het ijzeren pantser valt even weg.

De spetterende, stralende Ewan McGregor maakt in ’Moulin Rouge’ van ’You’re song’ meer ’you’re song’ dan Elton John ooit voor elkaar kreeg.

En nu is er Meryl Streeps versie van Abba’s ’The winner takes it all’. Af en toe laat Streep een country-rock-chick-galm meeklinken die het ’middle of the road’ deuntje van popgroep ABBA lekker net tegen de rand duwt.

Prachtig.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden