Ode aan gerstenat

De Held van de Smaak-verkiezing draait dit jaar om bier. Thijssen test bezield regionale brouwsels. Maar waar vind je als zuiderling bier uit het hoge noorden?

Morgen begint de Week van de Smaak, en dat zullen we weten. Overal in het land zijn proeverijen – voor elk wat wils en voor ieder wat lekkers. Natuurlijk is er ook weer een Held van de Smaak-verkiezing: elke provincie levert één persoon die goed werk heeft gedaan voor het proeven. En raad eens? Dit jaar draait het om brouwers. Om bier! Het goddelijk gerstenat krijgt eindelijk het eerbetoon dat deze drank al zo lang wordt onthouden.

Zo’n verkiezing vraagt om een voorspelling door een kenner als ik. Maar hoe raakt een mens in het bezit van bier uit alle provincies? Je verwacht ergens een plek waar de genomineerde bieren verzameld zijn, om ze te kunnen proeven, maar nee. Een paar nominaties ken ik wel: het voortreffelijke gruitbier van het Openluchtmuseum – stevig bier, klein beetje zoet, lekker bitter, niet al te sterk. En van Jopen heb ik wel eens een flesje weggegeven.

De opgave blijkt zwaar. Zie in een zuidelijke regio maar eens aan noordelijke bieren te komen. Drinkspedities naar die schatkamers van het gerstenat – de Mitra in Eindhoven en De Man van Drank in Rotterdam – leveren de nodige flessen op, maar het hoge noorden ontbreekt pijnlijk. Ja, wel Us Heit uit Bolsward, maar Groningse Stadsbrouwerij, De Gulzige Gans uit Assen, Hettinga bier uit Zwolle en Praght brouwerij, Dronten, zijn niet te vinden. En om er nu helemaal voor naar het noorden te rijden.

Enfin, het is genoeg voor een steekproef, een proeftoets van de Nederlandse regionale brouwers. Waar te beginnen? Eerst maar eens de Vuur en Vlam uit Bodegraven, alleen al om de naam. Eenmaal open schuimt het schuim heftig de fles uit. Heel stevig schuim, met een goudbier daaronder dat een beetje ijzerig smaakt, en vrij bitter. Het schuim blijft uit de fles bubbelen, als uit een werkende vulkaan. Goed vocht, daar niet van.

Het vraagt om een stevig vervolg, en dat kan met de bokbieren uit Bolsward en uit Haarlem. Twels bok, het Friese gerstenat van brouwerij Us Heit, is robijnrood en geurt naar cacao. Dat is gek maar wel lekker. Goed bij hachee. Jopen Bock uit Haarlem is bijna zwart als Guinness, heel erg gekruid en met een licht Oost-Indisch kerssmaakje. Dat klinkt raar maar het is waar. Toch bevalt de wat lichtere Kruyt van Jopen me bete – minder sterk, beter te verteren.

Na deze kanonnen is het tijd voor een nachtje rust, en niet alleen vanwege de smaak. De volgende avond wachten wat lichtere bieren: alles wit en blond, behalve het honingbier, en dat kan toch niet sterk zijn? De Blond van Emelisse, uit Kamperland, gaat het eerst in het glas: een zacht, lichtzoet bier dat gemakkelijk wegdrinkt. Zijn zusje Wit, ook van Emelisse, is zuurder en aromatischer – een goed bier. Dan de Gulden Craen blond, uit Utrecht-de Meern. Dit is een biertje voor de beginner: zacht, zoetig, weinig hop. Het speciale van het blond is niet meteen duidelijk.

Inmiddels stijgt de stemming weer. Gelukkig is het einde in zicht: nog maar twee. Eerst het Gulpen Wit, van de fameuze brouwerij in Limburg. Maar aan dit bier zit helaas een raar smaakje. Het etiket meldt ’vlierbloesem’ als ingrediënt. Moderne malligheid: doe maar liever het gewone Gulpener, bier waar Limburg ook trots op is.

Tot slot glijdt het honingbier van Sint Servattemus in Schijndel de keel af. Niet erg zoet bier, maar wel geurig en rins. Prima spul.

Wie er moet winnen? Ik weet het niet, dan moet ik ze eerst allemaal proeven. Misschien kan de organisatie alsnog een proefpunt oprichten, daar in de Hoofdstad van de Smaak.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden