null Beeld

ColumnMarijn de Vries

Och, het koers kijken begin ik nu echt te missen

Als ik mijn ogen dichtdoe, zie ik het verse groen langs het parcours. De witte en de roze bloesems, waar de cameraman in de helikopter op inzoomt. De zwetende gezichten van de renners bij het beklimmen van de Redoute. Hun gekleurde pakjes spatten van het beeldscherm.

Het rook de hele week naar de Amstel Gold Race, de Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik. Naar de friswarme voorjaarsversie welteverstaan, niet naar de koude ­regenvariant. De versie waarbij je voor het eerst je armwarmers al bij de start kon uittrekken. De wind was nog een beetje koud, maar de zon zou het asfalt en de bermen warmen, zou zorgen voor een onverwacht hete koers vandaag.

Och, ik begin het koers kijken nu écht te missen. De eerste ­weken redde ik het wel zonder. Er was zoveel ander nieuws, ­zoveel indringender, dat sportwedstrijden missen voelde als, ja, als een banaliteit.

Het gemis zit dieper

Maar nu zit het inmiddels ­dieper, het gemis. Niet alleen de beelden, maar vooral de geluiden van de koers, de geuren, die mis ik. Alsof ik er weer zelf bij wil zijn. Mee wil doen.

De zon stroomt schuin de ­kamer in terwijl ik dit schrijf – terwijl de televisie aan had moeten staan, urenlang aan hoort te staan in deze weken, met diezelfde schuine zon, met de belofte van een nieuwe winnaar en een nieuwe winnares.

Die belofte verdrinkt op deze zondag in een zwembad van twee bij drie. In het kinderbadje van ­Jacyntha Plat. Ze woont hier niet zo ver vandaan, in Steenwijk. Ik ben haar vast wel eens tegengekomen op de racefiets, want die heeft ze ook. Maar ze zwemt het allerliefst.

Is ze een bekende zwemster? Nee. Gewoon een fanatieke meid die graag aan wedstrijden meedoet in haar vrije tijd. Ze zag olympisch kampioen openwaterzwemmen Sharon van Rouwendaal een maand geleden in een vergelijkbaar plastic bad en dacht: dat wil ik ook.

Dus was het passen en meten in haar tuin. De terrasstoelen opzij tot het daar stond, klem tussen schuur, huismuur en heg: het blauwe bad. Met een fietsband die aan de regenpijp is bevestigd om haar middel zwemt Jacyntha nu haar meters, terwijl ze geen ­meter vooruitkomt. Maar dat maakt haar niet uit.

Waar bewegen we naartoe?

Bewegen zonder vooruit te ­komen. Bewegen zonder achteruit te gaan. Precies zo voelt het hier en nu. Bewegen om vooruit te komen zou zo heerlijk zijn, maar waar bewegen we naartoe? Niemand die het weet. Achteruit bewegen maakt weemoedig. Ineens ruik je de geur van voorjaarskoersen en dringt het des te harder door dat ze er niet zijn. Voor even? Voor heel lang?

Ik vroeg eens aan Ranomi ­Kromowidjojo hoe ze de saaie uren in het zwembad doodt. ­Telkens weer diezelfde ­bodem, hetzelfde stuk op en neer: dat is toch geestdodend? Zwemmen zonder vooruit te komen, in een kinderbad van twee bij drie, is dat nog veel meer. Ranomi bedacht spelletjes onderweg, of deed ­intervalsessies, zei ze. Wat ­Jacyntha denkt tijdens haar ­dagelijkse uurtje zwemmen, met die effen blauwe bodem als uitzicht, weet ik niet.

Misschien denkt ze wel aan niks. Dat zou toch heerlijk zijn: even aan niks denken? Niet aan gemiste zwemwedstrijden. Niet aan gemiste voorjaarskoersen. Niet aan de geur en het geluid van sporten. Niet aan de rest van de wereld, maar gewoon, aan niks. En alleen maar zijn.

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier eerdere columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden