Ocean of Rain van Kyriakides, een soepige voorstelling

’An Ocean of Rain’, van Yannis Kyriakides (muziek), Daniel Danis (libretto), Cathie Boyd (regie). Ensemble MAE olv Bas Wiegers. Wo 15/10 in Muziekgebouw aan ’t IJ, Amsterdam. Herhaling: vandaag en morgen in Schouwburg Rotterdam. www.oceanofrain.com

Verwacht bij ’An Ocean of Rain’ geen hyperhip abstract muziektheater, schrijft componist Yannis Kyriakides in een toelichting, maar meer een kameropera met gezongen en gesproken tekst, elektronische soundscapes en een echt verhaal. Inderdaad maakte de Cypriotisch-Nederlandse componist de afgelopen jaren indruk met zijn conceptuele, fris ritmische werken die een zekere lichtheid bezaten; virtuoos geïnstrumenteerd, prachtig in hun spaarzaam gebruik van materiaal, adembenemend van vaart.

Het siert Kyriakides dat hij in ’An Ocean of Rain’ „sterke ritmische patronen en percussieve kleuren” heeft vermeden. Ensemble MAE zat in een kleine bezetting op het podium van het Amsterdamse Muziekgebouw. Blokfluit, trombone, elektrische gitaar, een met een handbalg bediend Indiaas harmonium, viool en contrabas zorgden voor een noestige, bijna armoedige klank. De elektronica (met kinderstemmen, bourdons en atmosferische klanken) was er voor het comfort en het klinkende cement tussen de instrumenten.

’An Ocean of Rain’ speelt zich af op Haïti. De prostituee Kiev (Claire Prempeh) is getuige van een moord en zoekt onderdak in haar oude weeshuis, maar wordt geweigerd en steekt zichzelf in brand. Daardoorheen loopt het verhaal van drie kosmopolitische hulpverleensters, die luisteren naar de namen Cairo, Kyoto en New York; twee van hen hebben een lesbische relatie waar ze te weinig tijd in steken; er vindt een tsunami plaats die alles wegvaagt; en aan het eind van die tachtig minuten blijkt alles (a) een droom of (b) een herinnering.

Die opeenstapeling van lijnen zonder hiërarchie maakte ’An Ocean of Rain’ tot een soepige voorstelling met een pretentieus libretto (een overdaad aan bijvoeglijke naamwoorden, kitscherige metaforen, drakerige monologen) dat voortdurend aan het schreeuwen was dat Alles Heel Erg Was, onderstreept door de afval-close-up-projecties in het decor van golfplaat en een regie die verkrampt overal uitroeptekens achter zette.

De muziek van Kyriakides had zeker intrigerende momenten, maar bleef verder in dezelfde stroom door denderen als de regie en het beeld. De strak-Haagse koorzang van de drie vrouwen (in een gave, geheel vrouwelijke zangers- en acteurscast), de eenvoud van de veldopnames met zingende Haïtiaanse kinderen, subtiel aangevuld door het uitstekende MAE, de schaduwbeelden van Boyd en de ambient-achtige elektronische geluiden waren welkome ademmomenten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden