Obstinaat avontuurlijk en nog lang niet gedateerd

Pauline Post ( FOTO HANS VISSERS) Beeld
Pauline Post ( FOTO HANS VISSERS)

Asko | Schönberg en Pauline Post (piano) o.l.v Reinbert de Leeuw: za 6/2 Concertgebouw Amsterdam. Uitzending Radio 4: di 9/2 om 20.02 uur.

Zestien slagwerkers stonden er zaterdagmiddag op het podium van het Amsterdamse Concertgebouw, om het ballet ’l’Homme et son désir’ van Darius Milhaud uit te voeren. Met voor die lange rij percussionisten nog een achttal instrumenten en vier ’ah’-ende zangers. Zestien slagwerkers! Geen wonder dat Milhauds werk uit 1921 geen repertoire heeft gehouden. Een serie als de ZaterdagMatinee is te prijzen, want op welk podium hoor je zulk werk anders?

En wat een avontuur is ’l’Homme et son désir’, zeker in de uitvoering van Asko | Schönberg onder Reinbert de Leeuw. Een jungleboek vol swing en oerwoudgeluiden – vaak dwars door elkaar heen zoals in de wringende opening. Het slagwerk deed hier en daar denken aan dat van tijdgenoot Edgard Varèse, ook al zo’n liefhebber van primitieve culturen. En het leek wel alsof Stravinsky’s ’Le sacre du printemps’ werd geciteerd.

Erg goed – ook het publiek in de grote zaal reageerde enthousiast op de wendingen en grappen in de Franse interbellummuziek van ’le group des six’ die zaterdag centraal stond. Muziek met in ieder geval een knipoog, maar vaker nog lekker dwars en obstinaat. De zes jonge componisten die na de oorlog als nieuwe belofte van Frankrijk golden, onder de hoede van dadaïst Erik Satie, maakten kunst die de concert bezoekende burger op de kast joeg.

Zo moet Saties minimal music avant-la-lettre ’Entr’acte’ destijds een schok zijn geweest. Zeker met de volkomen maffe film van René Clair, waarop je zaterdag zag hoe een dromedaris een rouwkoets voorttrok en hoe de lange onderbroek van een balletdanseres eruitzag vanonder haar tutu. En het leuke was: aan de verbaasd geamuseerde reacties in het Concertgebouw te horen, was die gekte nog lang niet gedateerd.

Serieus konden de ’six’ ook zijn. In het pianoconcert ’Aubade’ van Francis Poulenc hoorde je Pauline Post op de piano laveren tussen Mozart, Bach, Stravinsky en Rameau– maar dan met de cartooneske draai die Poulenc daaraan had gegeven. Een pittig en virtuoos concert voor de solist, die een echt dramatisch personage is in de acht tableaux waarin de jachtgodin Diana centraal staat.

Alleen een pianiste van het kaliber Post kon zo moeiteloos en virtuoos schakelen tussen al die stijlen en stemmingen. Heel mooi hoe soliste en ensemble Poulenc licht en wendbaar hielden. En hoe De Leeuw ten slotte een dansfeestje bouwde van de ’six’-groepscompositie ’Les mariés de la Tour Eiffel’. Met uitzinnige can-cans, knetterende marsjes, ontsporende fuga’s en frêle walsen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden