Numan en zijn vrienden zijn niet langer elektrisch geladen/pop

UTRECHT - Is in theorie de afstand tussen verafgoding en vergetelheid misschien hemelsbreed, in de praktijk liggen beide op loopafstand van elkaar. Gary Numan kan erover meepraten. Het Engelse popidool nam in 1981 afscheid van twee uitverkochte Wembley stadions, donderdag speelde hij voor een halfvol Tivoli.

Hoofdzakelijk dertigers kwamen af op de man die ooit verbonden was met de vliegende start van de Britse synthi-pop. Ze zagen dat Numans comeback-poging dapper maar vergeefs was. Ook al was zijn helwitte waterstofperoxide kapsel veranderd in gitzwart en droop de dadendrang van het podium af, toch deed Numan gedateerd aan.

Desondanks was het een genoegen te horen waar Orchestral Manoeuvres in the Dark, Depeche Mode en Human League hun inspiratie opdeden. Want Numan fungeerde tussen 1979 en 1981 als schakel tussen de punk en de synthesizerpop, die hij als een van de eersten massaal populariseerde. Met zijn band The Tubeway Army maakt hij kille, spacy platen vol sf-visioenen waarin onverhuld David Bowie's invloed rondwaarde. De single 'Are friends electric?' (laatst nog overtuigend vertolkt door het Vlaamse talent An Pierlé op Euroslag) verwoordde tekstueel en muzikaal de angsten van het Thatcher-tijdperk.

Maar het succes boezemde Numan zélf nog grotere angst in. De theatrale shows eisten hun tol en Numan trok zich terug. Anderhalve generatie later rest een cultheld, die onlangs werd herdacht met een speciale cd met onder meer bijdragen van Beck en The Smashing Pumpkins.

In Tivoli versterkte de nostalgische pauzemuziek van Simple Minds en New Order de indruk van een retourtje pophistorie. Weldra verscheen culthero Numan, omstuwd door spuwende rookmachines en een in zwart gehulde band. Met norsig machovertoon lieten ze hun scherende synthesizers en beukende rockgitaren los. Gary's schrille, huilende zang was nog volledig intact, net als zijn gebrek aan wezenlijke communicatie. Toen gold Numans afstandelijke pose als een artistiek statement, maar vandaag redt hij het daar niet mee. De titel van zijn laatste plaat 'Exile' ('96) zegt genoeg . Hij is een banneling, niet in staat zijn verleden aan het heden te verbinden, om de ware elektriciteit te doen overslaan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden