Nu kan mijn leven in IJsland pas echt beginnen

Laura Broekhuysen (1983), violist en schrijver

"Wennen, daarover gaat mijn boek eigenlijk. Door het schrijven raakte ik gewend. Had ik dat niet gedaan dan zou het veel moeilijker zijn geweest mijn draai te vinden in IJsland. Vroeger probeerde ik al schrijvend met een veelheid aan indrukken om te gaan. Nu was het precies andersom: ik probeerde greep te krijgen op een gebrek aan prikkels, de afwezigheid van alles, het kale, het onbewoonde, het onbegroeide. Op een soort omgekeerd claustrofobisch gevoel.

In 2014 ben ik met mijn man en dochter van toen bijna twee jaar naar IJsland verhuisd. Ik had hem ontmoet in Amsterdam. We studeerden daar allebei aan het conservatorium, hij compositie, ik viool. We hebben daarna in Oostenrijk gewoond, een tijd in Engeland en in België. En toen begonnen we een beetje genoeg te krijgen van al dat verplaatsen.

Het hing altijd wel in de lucht: gaan we naar IJsland? We aarzelden. Voor mij betekende zo'n verhuizing een enorm avontuur, iets heel nieuws. Maar voor mijn man was het teruggaan naar waar hij vandaan kwam. Het zou voor het eerst zijn dat we niet allebei iets nieuws aan zouden gaan, dat we niet dezelfde uitgangspositie hadden.

Toen zagen we dat huis, op foto's. Ik was wel een paar keer eerder in IJsland geweest, ik kende het fjord waar het huis stond. Maar het was toch een gok. We hadden geen geld om naar IJsland te vliegen om het te gaan bekijken. En het stond al een hele tijd leeg. Dus mocht het een miskoop zijn, dan raak je het misschien nooit meer kwijt, dan zouden we vastzitten. Maar we vielen er gewoon voor en de locatie, pal aan zee, echt prachtig.

We kwamen in augustus aan. Vlak daarna begon de winter. Die was lang en streng, de ergste in 26 jaar. In mei vroor het nog, het duurde wanhopig lang. In eerste instantie vond ik de omgeving prachtig, maar als dan na een paar weken het nieuwe eraf is, besef je dat je geen vakantieganger ben, dat dit je leven is. Dan schrik je alsnog.

In dit landschap had ik een volstrekt andere gewaarwording van mezelf. Je gedachten gaan resoneren met je omgeving en veranderen als je van omgeving verandert. Je moet je dan op een andere manier tot alles gaan verhouden. De behoefte om iets over ons leven te schrijven begon daarmee.

Ik ben een wekelijks feuilleton gaan schrijven voor revisor.nl. Ik had een deadline en dat gaf structuur. Dat is wel fijn als het twintig uur per dag donker is, als je geen verplichtingen buitenshuis hebt en je ook niet echt naar buiten kunt door het weer. Die stukken zijn nu een boek geworden. Dat is een ander boek dan wanneer ik nu zou schrijven hoe het ons dat eerste jaar is vergaan. Zo'n boek zou dan meer gaan over de herinnering aan het wennen.

Op een gegeven moment heb ik mijn interesse in het landschap weer verloren. Ik kijk nu anders rond. Ik heb alles van dat eerste jaar op papier gezet en nu kan ik eigenlijk pas echt met mijn leven hier beginnen.

Eerst trad het landschap, de omgeving, ontzettend op de voorgrond, nu is het: hé, de winter is al bijna voorbij en ik heb er eigenlijk niets van gemerkt. Nu kan ik weer gewoon in de tuin staan, rondkijken en ervan genieten. Ik hoef er niets meer over te formuleren."

Laura Broekhuysen: Winter-IJsland. Mijn eerste jaar in een verlaten fjord.

Em. Querido; 136 blz. euro 15

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden