vader en dochter

Nu je zelf over je ex-vriendjes bent begonnen...

Beeld Maartje Geels

Vader Max en dochter Natascha van Weezel, beiden journalist, schrijven elkaar wekelijks over wat hen bezighoudt.

Ik had me heilig voorgenomen in deze openbare briefwisseling niet te veel uit te weiden over je ex-vriendjes. Maar nu je naar aanleiding van de Franse verkiezingen zelf begonnen bent over de liefde die je een tijd lang koesterde voor de stad Parijs in het algemeen en haar mannelijke inwoners in het bijzonder, voel ik me vrij mijn mening over dit gevoelige onderwerp te geven.

Je weet hoe ouders redeneren die het vriendje van hun dochter eigenlijk niet zien zitten: ze zwijgen als het graf, want elke kritische opmerking die ze daarover maken pakt averechts uit. Dus zeg je dat hij mooie ogen en leuk krulletjeshaar heeft terwijl je in werkelijkheid denkt: wat een vreselijk nare egoïst! Zo stonden mama en ik in elk geval tegenover je Franse vriendje M.

We wisten dat je een kwetsbare jonge vrouw was die met grote moeite haar anorexia had overwonnen. We wilden niet dat je beschadigd zou raken. Het liefst hadden mama en ik gezien dat je met een jongen van school of uit de buurt was komen aanzetten zodat we een oogje in het zeil konden houden. Maar het was ons ook al snel duidelijk dat het gezegde doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg niet echt aan jou besteed was.

Na de relatie met je studievriendje T. (te lief, zei je) lonkte het avontuur. Bovendien nam je mijn losse opmerking dat ik een voorkeur voor een joodse schoonzoon had misschien iets te letterlijk. Ik dacht aan iemand uit Amstelveen of Buitenveldert maar het werd een joodse student medicijnen uit Parijs. Pragmatisch als mama en ik zijn legden we ons bij je beslissing neer: zo akelig was het vooruitzicht om een paar keer per jaar M. en zijn moeder op te zoeken en dan nog een glaasje Brouilly te drinken op het terras van Café de Flore nou ook weer niet.

Bedenkingen

Mijn bedenkingen begonnen toen duidelijk werd dat je latin lover het prototype van de arrogante Fransman was: jij moest je voortdurend aanpassen aan hem. In het begin was M. nog weleens een weekendje in Amsterdam maar al snel verwachtte hij dat jij hem in Parijs opzocht. Als je daar was, had hij geen tijd voor je. Een keer belde je me huilend op: je liep moederziel alleen door de regenachtige straten van de Franse hoofdstad en wist niet wat je moest doen. Ik vond het hartverscheurend. Maar ja, als vader denk je dan toch: ze moet haar eigen beslissing nemen.

Niet minder sceptisch stond ik tegenover Y., het vriendje dat na M. kwam. Het was alweer zo'n exotische keus: een diamantbewerkerszoon uit Antwerpen. Je ruilde de Seine voor de Schelde in. Het was in elk geval dichterbij. Maar ook Y. bleek niet vrij van egocentrische en narcistische trekjes. Weet je nog dat hij niet kwam opdagen toen je eindexamen deed aan de Film en Televisie Academie? Ik ben blij dat je nu gelukkig bent met je joodse soul mate die ook nog eens in Amsterdam woont.

Liefs, papa

 Eerdere afleveringen van deze briefwisseling leest u hier 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden