Nu erkenning komt, zwaait pionier Geurts af

Nu zijn laatste poging om de Olympische Winterspelen alweer is mislukt, gooit Rob Geurts de handdoek in de ring. De Don Quichot van het bobsleeën haakt af, uitgerekend in een periode dat Nederland internationaal wat gaat voorstellen.

NIEUWEGEIN - Rob Geurts werd geboren in 1959. ,,Eén van de eerste lichtingen die werden vrijgesteld van militaire dienst. Vermoedelijk is dat de reden dat ik slecht met gezag kan omgaan. In mijn leven heb ik nooit voor een baas gewerkt. Ik heb lak aan autoriteiten.''

De bestuurders hebben het geweten. Twintig jaar lang heeft Geurts gevochten om erkenning, lag hij in de clinch met de bobo's, foeterde hij over het onrecht dat hem nú weer was aangedaan. Ondanks alle tegenslag -vier van de zes pogingen om de Spelen te halen bleven vruchteloos- weigerde hij te capituleren. Rob Geurts (42), zoon van een huisarts, ex-autocoureur, rebel without a cause.

,,Ik ben een doordouwer. Dat heb ik geleerd in mijn tijd als autocoureur. Met Loek en Jim Vermeulen, Hennie Hemmes en Rob Slotemaker deed ik ooit twee keer mee aan de 24-uursrace van Francorchamps. Voor de wedstrijden waren de tegenslagen niet te tellen. Hadden we de hele nacht staan sleutelen, reden we een rondje, bliezen we de motor weer op. Of er ging weer wat stuk. Sindsdien weet ik: alles is mogelijk, als je het maar wilt.''

Met nostalgie denkt hij terug aan de beginjaren als bobsleeër. In 1977 maakte hij in Königssee zijn eerste afdaling. Een jaar later kochten sportcommentator Frans Henrichs en de Friese weldoener Sjoerd Feenstra voor hem een bob. In 1978 deed hij mee aan zijn eerste WK. Een olympisch waakvlammetje ging branden. Lake Placid '80 bleek een brug te ver. ,,We namen het ideaal van De Coubertin toen nog iets te letterlijk.''

Dat veranderde snel. Geurts wilde iets bereiken in een sport waar Nederland nog geen snars van begreep. Geld was een structureel probleem. ,,Ik heb moeten bedelen, de centen bijeen moeten schrapen. Zelfs voor een helm had ik geen geld. Ik belde Jan Lammers op die ik nog kende uit mijn tijd als autocoureur. Hij nodigde mij uit in zijn villa en zei 'alsjeblieft' en gaf me 1000 gulden. Ik voelde me beschaamd, 1000 gulden!''

In 1984 mocht Geurts naar de Spelen van Sarajevo. Hij was reserve van tweemanspiloot Job van Oostrum. Hoewel het voor Nederland dramatische Spelen waren, had Geurts het virus te pakken. Maar noch in 1988 noch in '92 kwalificeerde hij zich.

Voor Albertville was de kwalificatie-eis een plek bij de eerste vijftien in de wereldbeker. Geurts eindigde als zestiende. Het NOC was niet te vermurwen. ,,Dat was een bittere pil. Pure waanzin. Toen ben ik echt gaan schoppen. Via de media heb ik heel wat afgescholden. Het interesseerde die lui van het NOC geen mallemoer. Ze wisten totaal niet waar ik mee bezig was. Het ergste was dat nog voor de Spelen twee Oostenrijkse teams op doping werden gepakt. Wat was ik daar ziek van.''

Hoewel het 'kielekiele' was, haalde Geurts wel de normen voor Lillehammer in 1994. ,,Toen ik de bevestiging kreeg, heb ik zitten janken. Daar had ik jaren voor gewerkt. De grote fout die ik toen heb gemaakt, is dat ik nog harder ben gaan trainen, en baf, ik scheurde een hamstring. Met mijn stomme kop nam ik voor de wedstrijd twee gigantisch zware pijnstillers. Het resultaat was dat ik mooie runs stuurde, prachtig, maar ik voelde niks, we hadden totaal geen snelheid.''

Geurts (22ste) kondigde in Lillehammer zijn afscheid aan. Nog geen maand later had hij al spijt. Nagano 1998 moest zijn laatste kunstje worden. Geurts kon niet aan de NOC-eisen voldoen. Een beroepsprocedure met 'keiharde bewijzen' haalde niets uit.

Vorig jaar besloot Geurts dat hij in Salt Lake City zijn carrière waardig wilde afsluiten. Maatschappelijk en privé schoof de sportschoolhouder uit Nieuwegein alles aan de kant. Al in de vorige winter diende zich het onheil aan. Bondscoach Tom de la Hunty wilde dat zijn sterke remmer Marcel Welten, al acht jaar zijn 'maatje', naar het genomineerde viermansteam van Arend Glas moest. De la Hunty beloofde Geurts dat hij met Welten kon blijven racen in de tweemansbob.

,,In de viermansbob is kwalificatie veel eenvoudiger dan in de tweemans. Zelf boeit mij de viermans niet. Dat heeft geen passie. Maar ik zei tegen Marcel: doen. De nominatie van Glas bracht alles in een stroomversnelling. Er kwam geld van NOC-NSF, auto's, dure trainingskampen, blablabla. Het gesodemieter begon dit jaar net voor de eerste wereldbeker. Marcel mocht alléén nog in de viermansbob uitkomen. Ik moest thuisblijven.''

,,Het zijn de drie slechtste weken van mijn leven geweest. De world cup was begonnen, ik zat op de bank. De droom van de Spelen vervloog voor mijn ogen. Ik viel drie kilo af en was paranoia. Joop Alberda van NOC-NSF bood zelfs psychische hulp aan. Op zo'n lullige manier wilde ik geen afscheid nemen. Ik had op tafel kunnen gaan stampen, maar dan had ik Marcel misschien de Spelen onthouden. Dat wilde ik niet. Hij is van grote waarde voor Glas. Zonder hem zijn ze helemáál nergens.''

Na de tussenkomst van een advocaat kwam er een compromis. Nog een paar wedstrijden mocht Geurts met Welten racen, dan zou het over zijn. ,,Ik heb in die tijd alles op een rijtje gezet. We hadden al twee wereldbekerwedstrijden gemist, dus qua punten zouden we sowieso tekortkomen voor de Spelen. De schade was niet meer te herstellen. Daarom heb ik besloten er na het EK in Sankt Moritz volgende week een punt achter te zetten.''

Nu de druk eraf is, berust Geurts, voor het eerst in zijn leven. ,,Ja, ik ben gek geweest.'' En ook: ,,Mijn leeftijd is een factor die ik altijd heb onderdrukt. Maar ik ben wel 42. Een keer houdt het op. Bobsleeën is in de loop der jaren ook een ander spelletje geworden. Vroeger kwam het aan op sturen. Ik durf te zeggen dat ik bij de beste stuurmannen ter wereld hoor. Maar als je nu nog wilt meetellen moet je de 100 meter in 10.6 kunnen lopen. Dat is altijd mijn zwakke punt geweest.''

Dit weekeinde doet hij mee aan het NK in Köningssee, in het kanaal waar het allemaal begon. In de tweemansbob wil hij nog één keer Arend Glas verslaan. ,,De relatie met Arend was lang slecht en dat zal best met jaloezie te maken hebben. Ik heb altijd alles zelf moeten regelen. Nu lopen er drie coaches rond, een fysiotherapeut, een psycholoog, het kan niet op. Arend heeft een budget van tonnen, ik van 15000 gulden.''

Team Glas is praktisch zeker van de Spelen. Dit weekeinde zullen de vrouwenteams van Eline Jurg en Ilse Broeders zich ook plaatsen. Net nu Nederland mondiaal gaat meetellen, zwaait een man af die als pionier alle harde klappen moest opvangen. Zo voelt hij dat. ,,Ik heb een grote bijdrage geleverd aan de huidige ontwikkeling. Als je in Nederland over bobsleeën praat, heb je het toch over Rob Geurts.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden