CoronadagboekAlex Tieleman

Nu de Spaanse coronacijfers dalen, zie ik helaas ook steeds minder buren op het balkon

Ik kan elke dag kiezen. Om stipt 20.00 uur klappen aan de straatkant of aan de achterkant van mijn appartement? Als ik echt gemotiveerd ben, loop ik even heen en weer om aan beide kanten te applaudisseren. 

Het  dagelijkse applaus is al sinds het begin van de coronacrisis een hommage aan de mensen die Spanje draaiende houden, maar misschien nog wel meer een welkom contactmoment met de buitenwereld, die dan nog gewoon blijkt te bestaan. 

Een nieuw leven vraagt om nieuwe rituelen. Maar nu de coronacijfers dalen en Spanje zich warmloopt voor een versoepeling van de regels, wordt er ook steeds losser omgesprongen met pas aangeleerde lockdown-gewoontes. Zo was het laatst aan de straatkant ronduit rustig. De overburen die ik de afgelopen tijd al observerend heel intiem heb leren kennen – zonder een woord te hebben gewisseld – hielden de ramen dicht. Ook de buren in mijn eigen appartementencomplex zag ik niet op hun balkons verschijnen. Ondertussen wordt het op straat almaar drukker.

Aan de achterkant van mijn appartement zijn de buren meer toegewijd, zo blijkt nu. De kubusvormige bouwsels met trampolines, opblaaskastelen en dartelende konijnen op het gazon waar ik op uitkijk, zijn een ware suburbane woondroom. En daar wordt door het hele gezin nog wel uitbundig geklapt; de buurkinderen hadden laatst voor de gelegenheid zelfs Star Warspakjes aangetrokken.

De verrassingsbezoekjes zijn opeens voorbij

Toch zal het applaus daar ook langzaam verstommen. Net als in mijn hele straat en waarschijnlijk in heel Spanje. En dat stemt toch een beetje droevig.

Hetzelfde lot trof ook al een initiatief van de lokale politie, die met muziek en ballonnen week na week kinderen verraste die vanwege de lockdown zonder bezoek hun verjaardag moesten vieren. De gemeente liet plotseling weten dat de verrassingsbezoekjes erop zaten. Dat was het dan.

Ook aan de Zoom-bijeenkomsten van de kinderopvang zal een keer een eind komen. Mijn zoontje van elf maanden kwam er net lekker in en tuurde de afgelopen tijd gebiologeerd naar zijn gepixelde maatjes op het scherm. Als ik mijn handen ontsmet, wrijft hij ook al zijn eigen handjes over elkaar. Ik vraag me af of dat ook stopt.

Alex Tieleman woont in Barcelona en schrijft over zijn ervaringen met de Spaanse lockdown.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden