Nou tabé dan, orkesten uit Brabant en Limburg

Het is voorbij. Afgelopen week namen Het Brabants Orkest en het Limburgs Symfonie Orkest definitief afscheid van hun publiek. Na de zomervakantie schuiven de twee symfonische ensembles in elkaar en zullen ze als het zoveelste fusie-orkest in Nederland doorgaan onder de naam philharmonie zuidnederland.

Komende vrijdag treedt het Limburgs Symfonie Orkest weliswaar nog een keertje op - samen met Eric Vloeimans op North Sea Jazz - maar zijn klassieke symfonische taak beëindigde het orkest uit Limburg donderdagavond in het Amsterdamse Concertgebouw. Het toeval wilde dat de collega's uit Brabant drie dagen eerder voor het laatst in de oude samenstelling bij elkaar zaten - ook in het Concertgebouw.

Het was voor deze provinciale orkesten wel wat atypisch om afscheid te nemen in de landelijke hoofdstad, maar van hun eigen publiek in onder andere Maastricht en Eindhoven hadden ze dat natuurlijk al eerder gedaan. In het Concertgebouw waren beide orkesten opgenomen in de serie luchtige zomerconcerten, die vanaf dit jaar heel hip en internationaal zijn omgedoopt tot Robeco Summer Nights.

Hoe het met de verschillende bloedgroepen in het nieuwe fusie-orkest zal gaan, is afwachten. Maar ik vermoed dat er in het Nederlands Philharmonisch Orkest (fusie 1985) allang geen onderscheid meer is tussen Utrechters en Amsterdammers, net zomin als er in het Noord Nederlands Orkest (fusie 1989) nog 'strijd' is tussen Leeuwarders en Groningers.

Ingrijpend zijn dergelijke processen natuurlijk wel. Al was daar bij beide concerten deze week weinig van te merken. Het Brabants Orkest (1950) was te horen in een semi-scenische uitvoering van Puccini's 'Tosca'. Het orkest had die opera in de maand ervoor gespeeld bij Opera Zuid. Onder leiding van Stefan Veselka klonk Puccini's partituur warmbloedig en vol. Alle muzikale effecten in deze theatrale opera kwamen uitstekend uit de verf. Van het Concertgebouw werd ondertussen mooi gebruikgemaakt met onder andere een enorm zwaaiend wierookvat.

Het LSO (1883) had voor hun laatste concert de hulp ingeroepen van Diederik van Vleuten en Mike Boddé. Het concert was een soort spectacle coupé van populair klassieke muziek waartussen de twee cabaretiers in snedige intermezzi met elkaar en de zaal converseerden. Natuurlijk kwam het onherroepelijke en treurige einde van het orkest voorbij (stormachtig applaus), maar wie dacht dat 'De wraak van het orkest' van Boddé een stuk was tegen de regering Rutte kwam bedrogen uit. Het orkest begon onder superieure aanvoering van Ed Spanjaard in de maat te hoesten, te rochelen, te kuchen en te ritselen. Wraak dus op het gewaardeerde publiek dat nu eens kon zien en horen wat ze al die jaren het orkest hebben 'aangedaan'. Een ludieke en leuke tussenstop op weg naar een gefuseerde toekomst.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden