Notitieboekjeswoede

Kantoorboekhandels zijn de fijnste winkels, vanwege de onbeschreven ordening die je er kunt kopen.

Duits handwerk

Het bovenste notitieboek van Nuuna (nuuna.com) is Duits handwerk uit Frankfurt. Er zijn diverse formaten, deze is stevig maar net niet te zwaar, met een aaibare kaft van zacht leer, FSC-verantwoord papier van bomen uit het Zweedse Munkedal, heeft puntjes in plaats van lijntjes waardoor je prima kunt schrijven én tekenen, en dan die vette letters op de kaft! Nuuna zegt trouwens dat die ook bij veelvuldig openslaan niet breekt. Ook het onderste boekje is - iets traditioneler - Duits handwerk, van Arne Katzbichler en Inga Zempel, die sinds 1996 de firma Bindewerk voeren. (bindewerk.de).

Al was ik vroeger een beetje bang voor de mevrouw van de Lektura in ons dorp, mijn lievelingswinkels zijn kantoorboekhandels, vanwege de onbeschreven ordening die je er kunt kopen. Nieuwe potloden met scherpe punten in alle hardheden, fineliners, felle markers, smetteloze gummen, ringbandmappen, nietmachines. En vooral nieuw papier. Dikke pakken kopieerpapier, schriften in allerlei formaten en diktes, met lijntjes of ruiten. Alle randvoorwaarden voor een geordend en vruchtbaar leven zijn hier in potentie voorradig. In ieder geval de hoop er op.

Ik moet me vooral altijd schrap zetten om niet weer een hysterisch duur notitieboek te kopen waarin ik vanaf nu al die geweldige invallen ga opschrijven, een groots ideeënboek dat 's nachts uiteraard naast mijn bed ligt - met een vers potlood erbij - en dat na verloop van tijd als vanzelf zal uitvloeien in een boek, longread of sowieso een heel nieuw leven.

Tegelijk denk ik met zo'n boek in de hand ook vaak aan Frans Laarmans, de hoofdpersoon uit 'Kaas' van Willem Elsschot. Laarmans was heel druk met de inrichting van zijn kantoor en de vormgeving van het briefpapier, terwijl de kaasonderneming waar het allemaal om te doen was nooit van de grond kwam. Schijnordening. Ik weet niet hoeveel half - of voor een kwart, of een tiende - beschreven Moleskine- en andere notitieboekjes in diverse formaten en kleuren er her en der verspreid in huis liggen. De verleiding wordt niet minder.

Licht verontrustend is wel dat er misschien een verband ligt tussen notitieboekjeswoede en ideeën die altijd alleen ideeën blijven. Filmregisseur Stanley Kubrick was een groot liefhebber van 'stationary', schrijfbenodigdheden, vertelt een collega. In de vermakelijke documentaire 'Stanley Kubrick's Boxes'(2008) van Jon Ronson, over de duizenden dozen die Kubrick in zijn huis had staan, vol materiaal dat hij verzamelde in de aanloop naar zijn - steeds schaarser wordende - films. Heel vaak kwam hij de laatste jaren van zijn leven de deur niet meer uit. Wel kwam hij graag bij plaatselijke boekhandel, om grote hoeveelheden notitieboekjes, dagboeken en agenda's aan te schaffen. En inkt. "We hadden zelf een super kantoorboekhandel kunnen beginnen", vertelde de man die dertig jaar zijn assistent was. Voor een perfectionist als Kubrick de voor de hand liggende hobby.

Hij was een dwangmatig notitiemaker, schreef John Baxter in zijn Kubrick-biografie. Hij liet, na eindeloos uitproberen welk formaat en welk papier het beste was, voor zichzelf kleine notitieboekjes vervaardigen. Mensen die nooit notities maakten wantrouwde hij, evenals mensen die in 'chic little Fifth Avenue notebooks' met dure gouden pennetjes schreven.

Na een beroerde toetsweek kocht mijn dochter een kloek notitieboek bij de Flying Tiger. Daarin maakt ze nu, met het schoonschrift van een monnik, samenvattingen van haar huiswerk. Tabula rasa, altijd weer opnieuw beginnen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden