North Sea Jazz was voor de diva's en het verleden

Onbewogen keek Erykah Badu de enorme zaal in. Beeld EPA

Op de poproute van North Sea Jazz regeerden dit jaar de diva’s, van verschillende generaties. Die helft van het festival had maar weinig scherpe randjes dit jaar, wel werd het verleden gretig omarmd.

Hoe zou Gladys Knight de show van Solange hebben bekeken? Even daarvoor had de 72-jarige souldiva, als zeer levendig reliek uit het Motown-tijdperk, zelf het North Sea Jazz-publiek als een blok voor haar doen vallen. De bazige diva schotelde een heerlijk traditionele soulshow voor, deftig in het rood, haar band strak in het wit gestoken. De jaren hadden geen grip gekregen: wát een stem en wát een imposante podiumpersoonlijkheid.

Ze preekte de liefde, eerlijk, met zijn mooie en minder mooie kanten, prachtig omlijst met ‘Hello’ van Lionel Richie gevolgd door het gelijknamige nummer van Adele. Een spetterend ‘Grapevine’, een Prince-revue – het kon niet op. Ze liet de jonkies even zien hoe het moest:

Gladys Knight was ‘oldschool’, pochte ze, met anekdotes over die goede oude tijd, zoals over ‘good ole’ Marvin Gaye’.

Solange Beeld ANP

Nee, dan Solange, drie generaties jonger. Haar concert was deze editie van North Sea Jazz het andere hoogtepunt. De 31-jarige zangeres stapte uit de schaduw van zus Beyoncé, met sterk gezongen neosoul waarvan veel afkomstig was van haar geweldige album ‘A Seat at the Table’.

In de hypergestileerde show was alles tot in de puntjes gechoreografeerd, van de danspasjes van de bassist tot de blik van de achtergrondzangeressen. Dat maakte het aanvankelijk wat afstandelijk, maar gaandeweg kwam de steeds vaker lachende Solange los, badend in het vaalrode podiumschijnsel. Dit was black power op zijn 21ste eeuws: krachtig, zelfbewust en trots, maar ook optimistisch.

Nog een diva, en wat voor één, van een generatie eigenlijk tussen de twee in: Erykah Badu. Onbewogen keek de soulzangeres gisteren de enorme zaal in, de ogen onder hoge hoed, in een kleurig gewaad versiert met politie-afzetlinten, ongetwijfeld ook als stil protest tegen politiegeweld in de VS. Ondertussen legde haar band de loper voor haar uit, één van de strakst groovende funkmachines van dit festival. Een tikkeltje onderkoeld misschien, maar ze wist dat het goed zat.

Naast Badu en Knight was Solange duidelijk newschool, en nu was dat dit jaar op de poproute goed zoeken naar dat soort nieuwe, klinkende namen. De afgelopen jaren had het gerenommeerde jazzfestival een aantal flinke publiekstrekkers uit de popwereld op het affiche, net als veel vooruitstrevende hiphop en electronica. Dat viel nu wat tegen.

Jamiroquai met leadzanger Jay Kay. Beeld ANP

Return of the Space Cowboy

Neem Jamiroquai, die gisteravond mocht afsluiten, wat het zeer degelijk deed. Prima band, daar niet van, maar het was niet voor niets dat het popfunkcollectief meer speelde uit de jaren negentig dan van hun nieuwe album. Jammer dat daarbij was verzaakt blazers mee te nemen, waar nummers als ‘The Kids’ en ‘The Return of the Space Cowboy’ onder leden. Het was goed om terug te zijn, zei zanger Jay Kay herhaaldelijk, maar ook was duidelijk dat hij nog niet geheel hersteld was van zijn rugoperatie vorige maand. Zeker tegen het eind van de show was aan hem af te lezen dat het hem niet snel genoeg voorbij kon zijn.

Andere dagafsluiters waren De La Soul op zaterdag en Usher met The Roots op vrijdag. Grote namen, alle drie, maar toonaangevend? Behalve misschien The Roots, de hiphopformatie die zo onderhand huisband is van North Sea. De band, flink op dreef, tilde oude hits (vooral dat geweldige ‘Yeah!’) van popster Usher naar nieuwe hoogtes, maar echte synergie bleef uit – ze bleven vooral begeleidingsband, met Usher als wild dansende ster.

Zoeken naar verfrissing

Maar naar jonge, hippe hedendaagse namen was het goed zoeken, langs de grote en kleine zalen van het volgepakte, en soms stomend warme Ahoy. Toch waren ze er: heerlijk verfrissend was wat dat betreft het concert van electrosoul-zanger Sampha, die zijn stuwende beats afwisselde met breekbaar, mooi gedragen pianospel. Erg sterk was ook de Surinaamse rising star Jeangu Macrooy, die behept met heerlijk diepromige stem het publiek opzweepte, minstens zo stralend als de ondergaande zon.

Dan was er gelukkig ook nog dat concert waar je niet op voorbereid was. Vlak nadat Norah Jones zaterdagavond het publiek in slaap had doen sukkelen, was daar plots ALA.NI. Wie? Nou, een jonge Britse singer/songwriter die ook háár toehoorders de droomstand inzoog, maar dan positief.

Haar stem dreef op ingetogen harp en gitaar, met een randje boosheid dat soepel schakelde naar verleiding. Ze zong door zo’n krakende jaren ’30-microfoon, gezongen op z’n Marlene Dietrichs, met de romantiek van nog een laatste sigaret, dat laatste glas, mijmerend in je eentje. Een juweeltje van een optreden, tussen al die grote namen uit ándere vervlogen tijden. 

Lees ook: North Sea toont hoe hybride en levendig de jazz is.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden