Nooit meer met het openbaar vervoer

Een paar kilo kwijtraken, stoppen met roken, meer sporten. Het zijn zo de bekende voornemens aan het begin van een nieuw jaar. Hier komt er nog eentje: vanaf 2002 nooit meer met het openbaar vervoer.

Het is donderdag, schrijft Els de Groot, en na een hele dag hard werken in een verzorgingshuis in Haren rijdt ze op haar vouwfietsje naar het station in Groningen. Tot haar grote vreugde staat de trein er al. De Groot vouwt haar rijwiel op en zoekt voor zichzelf en fiets een plekje.

Dat de trein niet op tijd vertrekt, brengt De Groot niet van haar stuk. Dat is namelijk wel vaker het geval en de ervaring leert dat rustig afwachten de enige remedie is. Dus als de machinist omroept dat er een stroomstoring is in Sauwerd, slaat De Groot haar krantje nog eens op en nestelt zich wat dieper in haar stoel.

Maar vandaag duurt het allemaal wel erg lang. De trein zou om 18.31 vertrekken, maar om 19.00 is er nog geen enkele beweging te bespeuren. Dan hoort De Groot een stem die meldt dat deze trein helemaal niet meer gaat rijden en dat er bussen worden ingezet.

Zeker een halfuur staat de meute voor station Groningen te kleumen. God lof voor de mobiele telefoon, zodat het thuisfront op de hoogte kan blijven van alle vorderingen, of in dit geval: de afwezigheid daarvan.

Uiteindelijk arriveren de NoordNed-bussen. De tocht voert naar station Winsum. Daar moet iedereen eruit, zegt de chauffeur. ,,Want u kunt verder met de trein.' De trein? Welke trein? O, de trein van 20.45 uur. Die laat dus nog minstens een halfuur op zich wachten.

Waarover praten gestrande reizigers zoal? Over de hoeveelheid uitgespuugde kauwgom die op de stoeptegels zit gekleefd en de vraag hoelang het duurt voordat die er afgesleten zal zijn. Over het opvallend hoge aantal afgestreken lucifers dat op de grond ligt. ,,Wij dachten dat tegenwoordig iedere roker een aansteker had, maar kennelijk ligt dat heel anders.' En, hoe kan het ook anders: over het openbaar vervoer.

Uiteindelijk komt er dan toch een trein. De thuishaven is in zicht. In plaats van het ruime halfuur waarin de reis kan worden afgelegd is Els de Groot vandaag tweeënhalf uur onderweg geweest om Uithuizen te bereiken. Een absoluut record. Toch is De Groot vrolijk gestemd, schrijft ze. ,,Dit was namelijk mijn laatste dag met de trein. Vanaf volgende week reis ik met mijn net gekochte nieuwe auto. Dag openbaar vervoer, tot nóóit meer ziens!'

En dan hebben we nog Annelies Edelman uit Tilburg. Ook zij staat op het punt de Spoorwegen voorgoed de rug toe te keren. Nog één kans krijgt de NS-top van haar. Als men daar een beetje leuk reageert op haar brief, strijkt ze wellicht met de hand over het hart.

Wat wil het geval? Edelman gaat 24 december op weg naar een kerstviering in Eindhoven. De dienst begint om 21.45, dus wil Edelman de trein van 21.03 uit Tilburg nemen. Maar wat er ook komt, geen trein. Ook geen omroepbericht of een mededeling op de borden trouwens. Dag kerstnachtdienst.

Edelman wil haar geld terug. Maar volgens de lokettist kan dat niet. Ze kan een reischeque krijgen, maar geen geld. ,,Ik word boos', schrijft Edelman. ,,Ik spreek hem aan op het falen van de NS.' Tot haar stomme verbazing zegt hij dat hij de NS niet is. ,,Nu breekt mijn klomp. Iemand die bij NS werkt en in dienst is, vertegenwoordigt dat bedrijf!' Maar om niet af te dwalen: ze wil haar geld terug. De NS-directie heeft inmiddels haar gironummer. Ze is benieuwd. Wij ook.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden