Nooit meer alleen

Marjolijn van Heemstra is theatermaker en schrijver. Ze onderzoekt wat het moderne leven over kersverse ouders uitstort. Reacties naar info@marjolijnvanheemstra.nl

Een avond over alleen zijn. Een socioloog en twee kunstenaars gaan erover in gesprek. Op de fiets ernaartoe vraag ik me af of je nog echt alleen kunt zijn als je een kind hebt, maar voor die gedachte zich verder kan ontvouwen appt de oppas dat zoon uit bed wil en de rest van de fietstocht voer ik een onhandig chatgesprek over melk en thee en waar de billendoekjes liggen.

De avond is al begonnen als ik binnenkom. Een van de kunstenaars vertelt hoe hij probeerde zijn eenzaamheid te overwinnen door zich te ontfermen over een made.

Die made staat ergens symbool voor, dat begrijp ik heus wel, ik begrijp alleen even niet voor wat. Er worden foto's gebeamd van het onooglijke diertje, het doet me denken aan mijn zoon, zoals tegenwoordig alles wat klein en zacht is me doet denken aan mijn zoon.

De oppas appt dat de billendoekjes op zijn.

De made overleed, zegt de kunstenaar, stil en wit in een glazen potje.

Ik moet een paar keer slikken voor de brok in mijn keel verdwijnt.

Mijn telefoon trilt weer in mijn broekzak. Of zoon de animatiefilm 'Frozen' mag kijken op de bank.

De tweede kunstenaar vertelt over het klooster waarin hij zich terugtrok.

De oppas appt een foto van zoon, lachend naast de laptop op de bank.

Ik probeer me te focussen op het kloosterverhaal. Het belang van alleen zijn, hoe je zintuigen gaan openstaan als je niet elke dag aan het communiceren bent.

Weer een app. De oppas heeft haar knie gestoten, ze kan zoon niet meer naar bed tillen.

Dan laat je hem maar even op de bank, app ik terug. Of eigenlijk app ik: Dsn lat je m ff op bank, ok? Want ik kan niet multitasken (Welke gek heeft ooit die theorie ontwikkeld dat vrouwen kunnen multitasken? Niemand kan meerdere dingen tegelijk doen, maar dat is een ander verhaal) en ik probeer me te focussen op dat klooster, op iets met een haag en stilte. Nu haalt een van de kunstenaars het beroemde citaat van Orson Welles aan. 'We are born alone, we live alone, we die alone.' Een vrouw steekt haar vinger op.

Mijn kind werd niet alleen geboren, zegt ze. Ik was er, mijn man, de vroedvrouw. Geen gebeurtenis in het leven is zo gezamenlijk, zo niet-alleen, als de geboorte. Ik wil dat de vrouw verder praat, maar de kunstenaars nemen het gesprek weer over. En mijn telefoon trilt weer in mijn zak.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden