Noodtoestand

Ook uw dienaar heeft in deze tijden van chaos en rumoer behoefte aan verstrooiing en relativering. Wat niet zegt dat ik van plan ben de dvd's van de tv-serie 'Homeland' opzij te schuiven, middenin het vierde seizoen. Maar een column als die van 'inktbroeder' Rob afgelopen maandag helpt wel de weg terug te vinden die met glimlachen is geplaveid. Schouten reed in het weekeinde door 'de Onverenigde Staten van Europa naar het Land van de Terreuraanslagen'. Hij verwachtte waarschijnlijk gelijk al bij de Franse grens door een commando van IS-koppensnellers in een oranje overall te worden gegooid en 5 kilometer verderop door Franse elitetroepen te worden bevrijd. Maar het Land van de Noodtoestand had weinig te bieden: zover de blik reikte geen begin van een gendarme te bekennen. Wel twee keuvelende boeren op tractors.

Wat spanning betreft had ik meer geluk. Ik reed afgelopen vrijdag richting Frankrijk via België en Luxemburg en was op alles voorbereid: lange files en oponthoud tijdens de nog resterende 800 kilometer. Plots doken de oranje pionnetjes op, midden op de snelweg. Ralentir! Het regende al flink in het land van de heer Juncker en daar, aan de andere kant van de grens, was het niet veel beter.

Doorweekt en stijf in zijn blauwe uniform, kennelijk onvermurwbaar en met de blik op oneindig, leek de grensbewaker wel op zo'n met zilverpoeder bedekt nepstandbeeld dat je op toeristische plekken soms aantreft. Er hing geruststellend een aardedonker machinegeweer aan zijn linkerschouder. Verder gebeurde er weinig tot niets; geen paspoortcontrole en met 40 kilometer per uur mochten we langs hem rijden. Hij keurde ons geen blik waardig. Maar hoe weet je dan dat twee insluipers met terroristenkoppen je land aandoen? Na 800 kilometer door deze toch nog verse noodtoestand mochten we verder geen halve politieauto ontwaren.

De volgende dag nam ik mijn geliefde oudjes, samen 171 jaar, naar het Vietnamese restaurant 'Saïgon' bij Aix-en-Provence. Lopende buffetten zijn een zeldzaamheid in Frankrijk, wat verklaart waarom je bij 'Saïgon' moeilijk aan een tafel kunt komen. Er zaten en wandelden in deze bijenkorf minstens 150 mensen richting buffet. Iedereen leek vooral door de nids d'hirondelles en rouleaux de printemps gepreoccupeerd. Na hier en daar een snelle, onwetenschappelijke peiling (op gehoorsafstand) te hebben uitgevoerd, kon ik vaststellen dat de gesprekken over zo'n beetje alles gingen, maar niet over de nieuwe oorlog en de noodtoestand. Ook leek niemand zich druk te maken over een mogelijke aanslag.

Plots moest ik aan de opgeheven vingertjes uit Nederland denken die vanuit hun denkbeeldige kansels de 'oorlogstaal van politici' hekelen, de uitlatingen van Hollande incluis. Ik denk juist dat je door zulke termen te bezigen en noodtoestanden uit te roepen die in werkelijkheid weinig om het lijf hebben, je burgers een gevoel van veiligheid geeft. Zo worden de zorgen en eventuele wraakgevoelens van burgers deels weggenomen en zullen ze niet het recht in eigen hand nemen.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden