Noodlot slaat toe op klinkers in Betekom

Het is rustig op de Werchertse Steenweg in Betekom. Af en toe sjokt een auto voorbij en heel soms een vrachtwagen, een camion. De grote stenen huizen staan een meter of vijf, zes van de weg - om ruimte te maken voor omheinde voortuintjes. De meeste woningen hebben een oprit, met daarvoor een hek. De weg leidt van Betekom naar Tremelo, onooglijke dorpjes in Vlaams Brabant. Gehuchten waar nog actie wordt gevoerd ('Vlaanderen wordt wijs, investeer ook in onderwijs') en waar mannen zich zorgen maken om hun duiven. Ieder dorp heeft zijn eigen duiven- en sportlokaal.

De Werchertse Steenweg versmalt zich voor de huisnummers 106 en 155. Het rafelige asfalt is er vervangen door dofgrijze klinkers, nog nat van de regen die 's ochtends vroeg gestaag naar beneden is gevallen. Aan de rechterkant van de weg steekt een vluchtheuvel brutaal boven de klinkers uit. Twee reflecterende paaltjes waarschuwen passanten voor de aanwezigheid van het obstakel. Het geheel ziet er nogal onhandig uit - dor gras hangt armoedig over de stoepranden. Hier reed Amy Dombroski vorige week tegen een vrachtwagen.

In één van de tuintjes aan de Werchertse Steenweg rommelt een man met een haak in het grind tussen twee stenen. Hij draagt een stofjas en een pet. Met zijn hoofd knikt hij in de richting van waar het gebeurde. Zijn plat Vlaamse accent is voor de Nederlandse bezoeker moeilijk te verstaan. Het verhaal dat hij vertelt is echter duidelijk. In hun straat gebeurde eigenlijk nooit iets. Tot de vluchtheuvel werd aangelegd, een half jaar geleden. Toen hij vorige week van het ongeluk hoorde is hij niet gaan kijken. De rest van de buurt was wel uitgelopen.

Het duurde vier uur voor de Werchertse Steenweg weer werd vrijgegeven. Op de plek van het ongeluk is er niets dat aan Amy Dombroski herinnert. Geen bloemetje, geen kaarsje. Alleen de vluchtheuvel met zijn reflecterende paaltjes.

Dombroski was pas een paar dagen in België, afgelopen zomer had ze hard getraind in Amerika. In Boulder, Californië. Vorig seizoen reed ze voor het eerst een paar crosses door de modder van Vlaanderen. Ze was talentvol, op het WK in het Amerikaanse Louisville werd ze elfde. Dit jaar wilde ze de aansluiting vinden met de absolute top. Ze was al 26 - het werd tijd.

De man in de tuin kent de toedracht. Dombroski reed achter een 'tuffer', een gangmaker. De nieuwe wegversmalling in de Werchertse Steenweg werd haar fataal - het brommertje kon de tegemoetkomende vrachtwagen nog miraculeus ontwijken. Zij niet. Daarvoor reed ze te hard. "Misschien wel dertig, of nog harder", schat de man. In zijn ogen zit pijn verborgen, steeds als hij wat vertelt, buigt hij het hoofd.

Amy Dombroski was geen beroemde wielrenster. Verre van. Maar vorige week werd haar dood toch wereldnieuws. De kleine, hechte gemeenschap van het wielrennen kent de gevaren van trainen op de weg. Van de auto's die fietsers het licht in de ogen niet gunnen. Van het agressieve gedrag dat ze vaak voor de kiezen krijgen, als dingen niet gaan zoals opgefokte mannen of vrouwen in hun veilige auto's willen. Op twee dunne wieltjes, van amper tweeënhalve centimeter ben je dan kwetsbaar.

Op Twitter en Facebook ging het nieuws snel rond. Zelfs Fabian Cancellara noemde haar naam en hoopte dat ze vredig zou rusten. De sociale media toonden zich in de minuten na de dood van Amy Dombroski op de anonieme klinkers van de Werchertse Steenweg van hun mooiste kant. Amy Dombroski stierf tragisch, maar niet onopgemerkt. Ze werd binnen enkele minuten de metafoor van de angst van menig wielrenner. En daarmee hopelijk ook een waarschuwing.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden