Review

Nog steeds een explosief collectief

Doe Maar flikte het kunstje vorig jaar, na 16 jaar afwezigheid een eenmalige reünie in Ahoy'. Ook bij Roxy Music, voor het eerst sinds 1983 bijeen, laaide donderdag het oude vuur op in diezelfde Ahoy'.

Maar in plaats van een avontuurlijk concert vol nieuw materiaal koos de brisantste Britse band van de jaren zeventig voor een nostalgisch tripje. Zanger Bryan Ferry, vorig jaar nog in ons land voor een solotoernee, wist zijn oude companen Phil Manzanerea (gitaar), Paul Thompson (drums) en Andy Mackay (sax) te strikken voor de promotie van een zoveelste best of-cd. Aldus een smaakvol uitgevoerde serie reprises waarin niets aan het toeval was overgelaten. Een complete studio, inclusief twee veejays, corrigeerde met digitale precisie terwijl Ferry een muzieklessenaar als geheugensteuntje bij de teksten benutte. Alles klopte. Vooral de uiterste houdbaarheidsdatum van die overbekende Roxy Music-composities bleek allesbehalve verstreken te zijn. The Sunday Times bombardeerde de band ooit tot 'boegbeeld van mondaniteit' en het lifestyle blad Arena riep Ferry uit tot coolest man in Britain. Maar Roxy Music was met haar ongrijpbare cocktail van mode, romantiek en futurisme vooral ook een explosief collectief dat een absoluut eigen stijl ontwikkelde. In de jaren zeventig smaakmakend en revolutionair, sinds het uiteenvallen van de groep een inspirator voor bands als Placebo, Tindersticks en Pulp. In Ahoy' ging de groep puntig en snerend te keer, geassisteerd door extra zangeressen en gitarist Chris Spedding. Dankzij een stemvaste Ferry, wiens crooners-vibrato en poserende lichaamstaal in tact bleven, stond daar weer de Roxy Music van weleer. Vanaf het startschot 'Re-make/ re-model' -het eerste nummer van de eerste lp uit 1972- tot de finale met 'Do the strand' en 'Love is the drug' golfde instemmend herkenningsapplaus door de uitverkochte zaal. Toch vielen er regelmatig dodelijke stiltes en miste je het surplus die een actieve band in het hier en nu ten deel valt. Bovendien spookte ongemerkt de ramp in Amerika door je hoofd. Tijdens 'Both ends burning', gellustreerd met een dansende vlammenzee op het achterdoek, dacht je onwillekeurig aan de Twin Towers. Maar Ferry deed geen enkele poging hieraan te refereren, zelfs niet tijdens het even dramatische als metaforische 'In every dreamhome a heartache'. De afwezigheid van zo'n aansluiting op de actualiteit tekende de reden van dit reünie-concert. Het was vooral 'For your pleasure' bedoeld in plaats van een 'Manifesto' te zijn. Want juist die eigenschap, sterker: het handelsmerk van de toenmalige Roxy Music dat muziek van maatschappelijke importantie creëerde, werd nu pijnlijk gemist.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden