Nog even oma zien

Achter elke rouwadvertentie schuilt een verhaal. Mickelle Haest tekent de ervaringen op van een uitvaartverzorger.

Aan tafel discussiëren twee zussen over de rol van hun kinderen tijdens de uitvaart van oma. "Die van mij gaan gewoon mee", zegt de oudste. Ze zet haar tanden in een van de roze koeken die op tafel liggen. "Ik zie het probleem niet", zegt ze vriendelijk.

"Ik ga er nog even over nadenken", zegt haar jongste zus ietwat afgemeten. Ze strijkt haar rok recht.

De oudste heeft twee zoons van zes en zeven, de jongste een dochter van vijf.

Oma is deze morgen rustig gaan hemelen. "Moeder was nog niet zo oud, maar ze was al tijden ziek. De kleinkinderen zijn er daardoor op voorbereid dat oma niet lang meer zou leven", zegt de oudste.

Ze kijkt haar jongere zus aan. Die pakt nu ook een roze koek.

"Ik heb op een natuurlijke manier met mijn kinderen over haar ziek zijn en doodgaan gesproken", gaat de oudste verder. "De kinderen gaan dus gewoon mee naar de uitvaart."

"Nou, ik weet het nog niet", zegt de jongste.

De dag voor de uitvaart is er een condoleanceavond. Geen enkel kleinkind is erbij. "Ik vond het wat te laat worden", legt de oudste uit. "Maar ik neem ze morgen mee naar de crematie."

Vragend kijk ik de jongste aan. "Ik weet nog niet zo goed of ik mijn dochter mee ga nemen."

Voordat we de volgende dag naar het crematorium vertrekken, verzamelen we in het uitvaartcentrum waar oma ligt opgebaard. Samen zullen we de kist sluiten.

Alle kleinkinderen zijn er. De twee oudste hebben tekeningen gemaakt. Ze lopen de kamer in waar oma ligt. De kist is nog open. De een legt de tekening op oma's buik, de andere aan haar voeten. "Mijn tekening gaat over voetbal."

De kleindochter wil ook graag naar oma. Ze trekt aan haar moeders hand. "Ik wil oma zien."

Haar moeder trekt haar telkens terug. "Nee, dat gaat niet, want dan kun je vanavond niet slapen. Ik ga ook niet kijken."

"Maar ik wil naar oma. Zij zijn ook geweest." Ze wijst naar haar twee neefjes. In een onbewaakt ogenblik glipt ze weg en kijkt stiekem om het hoekje. "Kom nou hier", roept haar moeder. "Anders word je nog bang."

Rustig kom ik dichterbij en zeg voorzichtig: "Ik geloof niet dat je hier goed aan doet."

"Maar straks wordt ze bang."

"Ik denk dat je jouw eigen angsten overbrengt. Zal ik met jouw dochter naar binnen gaan?"

Ze kijkt me aan.

"Vind je het goed als ik met haar naar binnen ga?" vraag ik nogmaals. Ze knikt ja.

"Wil je graag naar oma toe?" vraag ik aan het meisje. "Ja."

"Geef mij maar een hand, dan gaan we samen even kijken. Normaal als je naar oma gaat, is ze blij om je te zien, dan lacht ze en strekt ze haar armen uit. Maar nu werkt oma's hart niet meer. Daardoor is het anders dan anders."

Op een afstandje kijken we samen naar oma in de kist. Al snel laat ze mijn hand los en loopt naar de kist. "Oma ligt met haar ogen dicht. Slaapt ze nou?"

"Nee, ze leeft niet meer, ze is dood", zeg ik. "Ze is ook heel koud."

Voorzichtig aait ze over oma's wang en roept dan: "Koud hè!" Huppelend gaat ze terug naar haar moeder. "Oma ligt daar en ze is heel koud. Kom je mee?"

Na enige aarzeling gaat ze met haar dochter mee. Zodra ze haar moeder ziet, begint ze enorm te snikken.

"Mama is verdrietig", zegt het meisje tegen me. Ze pakt haar moeders hand. "Geeft niet hoor mama. Ik vind het echt niet eng."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden