Klein VerslagWim Boevink

Nog even en de gekte slaat toe

De zon achter melkglas, de wind een koude adem; we mochten al blij zijn met de korte passage van licht in deze grijze, kille, natte dagen die elkaar in een schier eindeloze processie najagen. Geen winter maar een eeuwigdurende herfst met rukwinden en buien, straks alleen nog onderbroken voor twee maanden van hittegolven.

De post bezorgde een stofzuiger. Hij zat in een grote doos die weer was verpakt in een nog grotere blauwe doos, die zich middels een soort ritssluiting liet opentrekken. Ik bewonderde de doos, maar een echte rits was het niet; eenmaal open liet hij zich niet meer sluiten.

Ik zette de onderdelen van de stofzuiger in elkaar (geen moeilijk klusje) en begon stof te zuigen of te stofzuigen. Het was een gebruikt apparaat – dat wil zeggen dat een eerdere koper hem uit de verpakking haalde en hem daarna ­terugstuurde naar het verzendhuis. Maar hij werkte goed.

Zou hij hevig rammelen?

Waarom hij was teruggestuurd, wist ik niet. Wie kan weten wat mensen bezielt? Ik was nog in afwachting van een wasmachine met eenzelfde voorgeschiedenis: besteld, afgeleverd, teruggestuurd. Alleen had deze machine intussen wat deukjes opgelopen.

Zou hij hevig rammelen bij het centrifugeren of erbij door de badkamer gaan wandelen? Maakte hij oorverdovend lawaai? Ontbrak een wolwasprogramma? Of had de eerste koper ineens een wasmachinefobie ontwikkeld?

U die deze kroniek ademloos volgt zal ik – zolang ik nog kan – van de rampspoed berichten die ik mogelijkerwijs over mezelf heb afgeroepen.

Ik vond het al een bijdrage aan de circulaire economie om afgewezen huishoudelijke apparaten te laten bezorgen, en ik heb zelfs naar wasmachines in kringloopwinkels gekeken die er weggaan voor prijzen die variëren tussen de zestig en honderd euro, maar de kwaliteit ervan leek me erg onzeker en bovendien was daar nog het probleem van de bezorging naar die zolder op driehoog.

Een animatie van akelige dingen

Kringlopen, duurzaamheid, sombere, kille seizoenen in een schuivend klimaat; precies daartussen viel die tele­visiereclame die me onverhoeds trof, van een middel om je neus schoon te spuiten. Sluwe, goed getimede marketing.

Ik zag een animatie van akelige dingen die onze neusgaten binnenvliegen, uitvergrote bacillen en virussen, die nu met het spuitmiddel bestreden konden worden. En natuurlijk denkt iedereen aan dat ene virus dat niet weggespoten kan worden, maar de gevoeligheid, de open zenuw, is al zo groot en bloot, dat men alle lucht die men inademt (dat doen we 28.000 keer per dag, las ik ergens) ziek of vervuild verklaart en ja, dan is het misschien toch een goed idee onze neusgaten te desinfecteren.

De eerste apothekers adverteren al met de beschikbaarheid van mondkapjes (die gaan ook over de neus) en langzaam wordt zo de alarmfase voorbereid, van het eerste besmettingsgeval in ons land.

Ook ik ben niet ongevoelig voor collectieve wanen, ofschoon niet behept met een overdreven mate van smetvrees, maar met meer regelmaat dan voorheen zegt een stem in mijn hoofd: ‘was je handen’. En was ze met antibacteriële zeep.

Nog even en de gekte slaat toe.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden