Noem het kindhuwelijk gerust geweld tegen vrouwen

Hier, in dit gezegende land, maken wij ons sinds een jaartje of tien reuze druk om pedoseksuelen. Sommigen zien dat als een teken van vertrutting, ik kan het alleen maar toejuichen.

De kwestie ligt volgens mij tamelijk simpel. Omdat wij bereid waren eindelijk te luisteren naar de slachtoffers, weten we nu dat pedoseks niet zo onschuldig is als menigeen ons in de o zo verlichte jaren zeventig wilde doen geloven. Dus kijken wij met verbijstering terug naar de tijd dat prominenten onweersproken mochten beweren: "Meestal wil de man niet meer dan wat knuffelen, strelen, stoeien en masturberen. En die verlangens zijn wederzijds, omdat er met het kind een heel innige relatie groeit." Dus generen wij ons in retrospectief voor liberale politici die vonden dat kinderen gerust 'dergelijke contacten met ouderen' mochten onderhouden, mits 'vrijwillig'. En krabben we ons achter de oren over progressieve dominees die het tot diep in de jaren negentig opnamen voor pedoseks, want een kind bezat "wel degelijk een eigen, ontluikende seksuele beleving".

Natuurlijk, dat buurtbewoners tegenwoordig hysterisch te hoop lopen als een pedo na zijn gevangenisstraf mag terugkeren naar huis, verdient ons aller afkeuring. Maar dat de samenleving inmiddels beseft dat pedoseks voor kinderen buitengewoon schadelijk uitpakt, kan ik niet anders duiden dan als vooruitgang.

Des te meer trof mij het verhaal, afgelopen zaterdag in deze krant, over Irak - ooit een land met een voor Midden-Oosterse begrippen uiterst liberale familiewetgeving. Binnenkort behandelt het parlement aldaar een wetsvoorstel dat (onder veel meer) de minimumleeftijd waarop sjiitische meisjes mogen trouwen verlaagt van achttien naar negen jaar. Iraakse vrouwenactivisten noemen het wetsvoorstel 'legalisering van pedofilie'. Die Iraakse vrouwenactivisten hebben groot gelijk.

Negen jaar! Negen jaar is de leeftijd dat je in dit land in groep 6 zit, dat je eindeloos buiten speelt, eindeloos giechelt met je vriendinnen, fantaseert over hoe het zal zijn als je later groot bent. Het is niet de leeftijd waarop je fantaseert over seks, al helemaal niet met een volwassen man. Laat staan dat je toe bent aan wat erop volgt: zwangerschap, bevalling, moederschap.

Dat dit alles óók nog gebeurt onder het welwillend oog van familie en gemeenschap, maakt het kindhuwelijk tot misschien wel de gruwelijkste vorm van misogyn geweld die er bestaat.

Niettemin mag het verschijnsel zich in toenemende populariteit verheugen. Irak volgt, begrijp ik, met de voorgenomen wet een 'internationale trend'. Een kleine webspeurtocht leert dat wereldwijd jaarlijks zo'n 14 miljoen meisjes onder de achttien in het huwelijk treden - al dan niet legaal. Dat zijn er omgerekend 39.000 per dag. En vermoedelijk zal dat aantal de komende jaren alleen maar stijgen.

Recentelijk schreef mijn overigens hooggeachte medecolumnist Ger Groot dat geweld tegen vrouwen disproportioneel veel aandacht krijgt; volgens hem zijn zij juist 'veel minder slachtoffer' dan mannen. Een van zijn argumenten: als honderden jongens worden ontvoerd om tot kindsoldaat te worden gemaakt, laat ons dat onverschillig. Als, zoals in Nigeria, honderden meisjes spoorloos verdwijnen om te worden uitgehuwelijkt protesteren we massaal.

Er klopte iets niet in de redenering. Nu weet ik wat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden