Noden

'De Ramp'. Urenlang keken we zaterdagmiddag naar de herdenking van de watersnoodramp en hoorden talloze malen Rob Trip met de van hem bekende nadruk 'de Ramp' zeggen. Met een hoofdletter. Hartverscheurend was de reportage die de lokale tv-omroep over de familie Los maakte.

'De Ramp'. Een man zag zijn vader, zijn zus en zijn dochtertje van vier in de nachtelijke golven verdwijnen. Drie maanden later baarde zijn vrouw opnieuw een dochter. Ze kreeg de namen van de drie overleden familieleden en heette -net als haar verdronken zusje- Willi. Daar had de vader spijt van, vertelde hij nu, vijftig jaar later. Hij bedoelde misschien dat hij van zijn nieuwe dochter een levend monument had gemaakt en inderdaad torste die dochter nog steeds dat verdriet met zich mee. Toen ze zich poogde voor te stellen hoe het zou zijn als haar zusje nu zou hebben geleefd, gleed er een traan over haar wang. In beeld kwam een kleine grafsteen met de naam Willi Los erop en daaronder haar leeftijd. 4 jaar.

'De Ramp'. Vader Los vertelde hoe hij weken later, toen alles was opgedroogd, naar zijn in puin veranderde huis was teruggekeerd. Hij maakte een rondgang om het huis en zag -in een grebbel- een armpje uit de grond steken. ,,Ik zag aan het truitje dat het mijn dochtertje was.''

En terwijl we dat allemaal herdachten vloog boven Texas een ruimtevaartschip in stukken. 'Nova' besteedde er zijn hele uitzending aan en liet een deskundige een schaalmodel van de Shuttle uit elkaar halen. ,,Aan de onderkant zitten tegels, een beetje zoals die in een badkamer'', zei hij, en maakte daarmee het ruimtetuig nog kwetsbaarder dan het al was. Toen kwam de president. Bush sprak mooie woorden over de woestheid van de dampkring en citeerde Jesaja en je zag hoe hij in zijn presidentiële rol was gegroeid.

Toch is hij nog geen groot staatsman, als we de woorden van Peter van Walsum, wijs diplomaat en oud-ambassadeur bij de Veiligheidsraad, goed interpreteren. Van Walsum prees in 'Buitenhof' vooral het staatsmanschap van Tony Blair, die door zijn onvoorwaardelijke solidariteit met Amerika een matigende invloed kon uitoefenen op Bush. Steun is niet gelijk te stellen met kritiekloosheid. De bedachtzaamheid van Van Walsum was een verademing in vergelijking met het hanengevecht dat 'Netwerk' organiseerde. In een schel debat over Irak riepen Marcel van Dam, Maarten van Rossem, Neelie Kroes en hoogleraar Arend Jan Boekesteijn elkaar hun meningen toe. Een heilloze geloofsstrijd tussen voor- en tegenstanders van een oorlog.

,,We leven op verschillende planeten'', riep Kroes uit en Van Rossem riep terug: ,,Inderdaad, u leeft op de planeet van de Bush-waanzin en wij op die van het gezonde verstand.''

Moet Nederland onvoorwaardelijk achter Bush staan in zijn strijd tegen Irak, had de redactie van 'Netwerk' voorafgaand aan het debat aan de kijker gevraagd. Ja, zei 37 procent. Nee, zei 63 procent. Die percentages waren na afloop nauwelijks veranderd. Dit debat had ons weinig gebracht: geen twijfel, geen inzicht. De nood is weer hoog, de stellingen zijn betrokken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden