Niks mis met weinig pretenties

reportage| Pinkpop biedt voor elk wat wils, en houdt zich daarmee prima staande.

Thé Lau noemde Pinkpop tijdens zijn afscheidsconcert het festival der festivals. En dit oerfestival laat zich nog altijd niet van de wijs brengen. Geen opsmuk, geen franje, maar bier, friet en veel degelijke muziek, het afgelopen weekend in Landgraaf. En daarmee houdt Pinkpop zich prima staande in de inmiddels propvolle Nederlandse festivalmarkt.

De meeste festivals willen opvallen, en zijn opgezet rond een bepaald concept, voor een bepaalde doelgroep. Niet Pinkpop. Deze editie bij uitstek was te zien dat je ook zonder drukke rand- of nachtprogrammering met gemak kan uitverkopen. Daarbij natuurlijk een handje geholpen door Mick Jagger.

Dat Pinkpop zich niet op één doelgroep richt, was het best te zien aan de overheersende kleur in het voorste vak voor het hoofdpodium. Kleurde het zaterdag grijs van de vele vale Stones-shirts, zondag roze, wit en blond door alle meisjes die voor Ed Sheeran, Editors en Arctic Monkeys een dagje Landgraaf deden. Pinkstermaandag was het vooral zwart, door het drukke metalprogramma van Mastodon, Rob Zombie, Avenged Sevenfold en afsluiter Metallica. De helft van de festivaltickets zijn immers dagkaarten.

Maakt het uit dat Pinkpop zich geen eenduidige identiteit aanmeet? Maakt het uit dat organisator Jan Smeets voor ieder wat wils op het menu zet? Je kunt Pinkpop muzikaal niet spannend of weinig uitdagend noemen, maar prachtige muziekmomenten waren er zat.

Zoals bij de zichtbaar geroerde, terminaal zieke Thé Lau van The Scene, toen de tent hem massaal "iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen" bleef toezingen. Of die trompetsolo van de 12-jarige Duco Akkerman tijdens het enorme ska-reggae-hiphop-feestje dat Chef'Special zondagmiddag bouwde. Die eerste dreunende noten van 'Whole Lotta Love', waarmee Led Zeppelin-zanger Robert Plant het optreden met zijn nieuwe band beëindigde. Of de knetterende bassolo van funklegende Larry Graham, die het toch al imponerende funky optreden van de jonge Nederlandse Jett Rebel opleukte. En wat te denken van de spetterende Stromae, met zijn elastieken mimiek, die met zijn danceact dit weekend nog het meest vooruitstrevend was.

Naast dat optreden zaterdagavond van The Rolling Stones (zie rechterpagina) zal de 45ste editie herinnerd worden om de brandende zomerzon. Organisatorisch is het dan niet handig vooraf zonnebrand-uit-spuitbus te verbieden. En je kunt genoeg waterpunten beloven, het blijft onbegrijpelijk om dan tegelijkertijd bij de ingang plastic flesjes in te nemen, ook leeg, ook zonder dop. Dat verpeste de sfeer overigens niet, die was uitstekend - hooguit een beetje loom door het warme weer.

Tot de dreiging van het noodweer gisteravond. Paniek bleef uit en na een uurtje leek de moesson over te drijven: Metallica ('Ride the Lightning') kon alsnog beginnen.

Culinair is Pinkpop niet het allerjofelst, maar als ze iets goed begrijpen in Landgraaf is het dat de Pinkpopganger niet komt voor 26 soorten ecologische wijn. Paella of een gebakken visje was te verkrijgen, maar het Pinkpopfrietje blijft natuurlijk het populairst. Dat is trouwens gewoon een frietje, maar dan wat kleiner, en bij voorkeur gegeten op Pinkpop.

Een festival voor de puristische muziekliefhebber die iets nieuws wil ontdekken is Pinkpop al jaren niet meer. Dat geeft ook niks, zulke festivals zijn er meer dan genoeg.

Muziek: ***

Sfeer: ***

Organisatie: ***

Eten: ****

undefined

Toch nog even over de Stones

Maar dan toch nog even over The Rolling Stones. Over hun duurbetaalde komst naar Pinkpop is veel gezegd, geschreven, en gegrapt. Maar zaterdagavond lieten Jagger, Richards, Wood en Watts zien dat al dat flauws over kukident of rollators achterwege kon blijven. Ze deden duidelijk hun best er een geweldige avond van te maken, en het publiek smulde ervan.

De energieke Jagger is nog altijd bij stem, zijn schuddende heupbewegingen was hij nog altijd niet verleerd. Als een trotse haan nam hij bezit van het reusachtige podium. Ook al zag het er soms uit alsof Keith Richards, grijnzend en wel, elk moment voorover kon vallen, het bleek nog altijd magisch hem krom over zijn gitaar de volgspot te zien delen met Mick Jagger.

Muzikaal? Geweldig natuurlijk. Maakt het iets uit dat ze al meer dan twintig jaar geen hits meer hebben afgeleverd? Niet met al die hits die ze al achter hun naam hebben, die perfect zijn om op een festival als Pinkpop mee te zingen. Tel daar de uitgebreide show, het bepaald niet zuinige vuurwerk, de beeldregie en de geweldige begeleidingsband bij op en het maakte het concert er eentje die de rest van het weekend ontsteeg.

Natuurlijk is er wat voor te zeggen dat het bedrag, vermoedelijk iets met zes nullen, overdreven is voor een rockband van vijftig jaar oud. Door zoveel uit te geven, blijft minder over voor nieuwe acts die zo'n Pinkpopoptreden verdienen en hard nodig hebben. Door het makkelijke geld uitgeven aan zo'n grote naam, en al die andere grote namen, ligt muzikale vervlakking wel degelijk op de loer. Maar dat maakt op een festival als Pinkpop weinig uit, dat niet pretendeert spannend te boeken, en waar het optreden van The Stones allerminst misstond.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden