Niks gebeurd bij Anja Bach

Ze is 24 en haar naam is Anja Bach. In het echt heet ze anders. Haar echte naam is bij de redactie bekend. Niet bij deze redactie, maar bij die van de Kölner Stadt-Anzeiger. Want die Keulse krant heeft haar naam veranderd.

Ze heet dus Anja Bach, ze werkt in Keulen, en het is woensdag 6 januari, zes dagen na de nachtmerrie bij het Centraal Station. Anja Bach is van haar werk, vlakbij dat Centraal Station, op weg naar huis. Ze begeeft zich naar de ingang van de metro van Breslauer Platz - het is al donker en het regent - als een groepje van vier mannen haar tegemoet komt. De mannen spreken een voor haar vreemde taal. Verderop staan er nog meer.

De vier kijken haar aan. Een van hen gaat pal voor haar staan en grijnst. Hij staat wijdbeens, de handen in de zakken. Dan zegt hij in het Engels: 'How are you?' en maakt kusgeluiden. Anja Bach weet niet wat te doen. Achter haar hebben twee mannen zich opgesteld, één staat opzij. Ze kan geen kant op. Een van hen steekt een hand naar haar uit, als een ander hem ineens opzij trekt, waarschijnlijk om passanten te laten passeren. Anja Bach ziet haar kans schoon om te ontsnappen, ze rent via de roltrap het drukke metrostation in. Ze is volledig overstuur, haar benen trillen, ze hapt naar adem. Radeloos belt ze haar vader. Die zegt dat ze 112 bellen moet. Dat doet ze.

Er wordt meteen opgenomen. Het kost Anja Bach bijna tien minuten om te beschrijven wat haar is overkomen. Ze moet telkens huilen. De man aan de telefoon vraagt naar de taal die de mannen spraken. Ze zegt dat ze dat niet weet. Dat die ene alleen maar in het Engels 'how are you' vroeg. Begrijp me niet verkeerd, zegt de man aan de telefoon, maar ze hebben dus alleen maar gevraagd hoe het met u ging. Er is u niets overkomen. Hij begint sussend op haar in te praten. Zo ernstig was het toch niet?

Hij vraagt waar ze zich bevindt en zegt dan dat ze daar moet blijven want de collega's zijn onderweg. Dat stelt Anja Bach even gerust. Als na een half uur nog geen agenten zijn verschenen belt ze weer met haar vader. Die belt nu zelf de politie, razend.

Als eindelijk twee jonge agenten verschijnen zeggen ze dat ze werden weggeroepen naar een vechtpartij. Ze moet nog eens haar verhaal vertellen, maar de agenten zeggen dat ze niets kunnen doen, want haar is niets overkomen en er is niets gestolen. Ze wensen haar goede avond en vertrekken. Haar wordt niet gevraagd een verklaring af te leggen of iets te ondertekenen.

Anja Bach blijft achter. Ze huilt en beeft nog steeds. Ze is in shock. Tegen de Kölner Anzeiger zegt ze later: "Ik had verwacht dat ze me serieuzer zouden nemen aan de telefoon en dat ze sneller bij me zouden zijn. Ik had verwacht dat iemand me naar het bureau zou begeleiden, tot ik daar zou worden afgehaald. Maar ze toonden geen enkele zorg."

Ik heb Anja Bach's verhaal zoals ze dat in de Keulse krant vertelde hier weergegeven, omdat er dus 'niets' gebeurde, en toch juist heel veel, en omdat haar verhaal illustreert hoe ernstig de stad, en misschien andere steden, is geraakt door de gebeurtenissen van Oudejaarsnacht en hoe het gezag blijft falen in zijn respons.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden