Nigel Kennedy viel best mee Showman pendelt soepel tussen klassiek, pop en folk

AMSTERDAM - De band staat al op het podium als Nigel Kennedy in het schijnsel van de blauwe spotlights via een zijingang de zaal betreedt. Al viool spelend baant hij zich door het publiek een weg naar de Buhne, her en der stoppend voor een brede grijns of opmerking: “Hello, hello there”.

Daarmee was de toon voor het optreden in de uitverkochte Beurs van Berlage afgelopen vrijdag gezet en in de daarop volgende uren zou informaliteit het kernwoord blijken. Met een celliste in minirok en een violist in wielrenbroek was in een oogopslag duidelijk dat er van het klassieke protocol niet veel heel zou blijven.

Die indruk werd snel bevestigd door het gedrag van Kennedy, die zijn reputatie als geboren showman meer dan waar maakte. Springend, zittend en dribbelend over het podium was de 35-jarige violist de onbetwiste leider van zijn zeven man/vrouw-sterke band, met een bezetting van drums, bas, gitaar, cello en viool. Tegelijkertijd ging ook het contact met het publiek hem met speels gemak af. Toen in de zaal een vrouw bleef roepen, begaf hij zich onvervaard tussen het publiek om haar een viool-serenade te brengen.

Toch is het juist dit soort gedrag en zijn punk-achtige uiterlijk dat Kennedy zoveel kritiek heeft opgeleverd. Waar zij fans erop wijzen dat het zijn verdienste is dat hij jongeren de concertzalen in heeft gekregen (van zijn cd met de 'Vier Jaargetijden' van Vivaldi werden wereldwijd maar liefst een miljoen exemplaren verkocht), huldigen zijn opponenten de visie dat Kennedy alleen maar geschreeuw en geen wol is.

Daarbij heeft ook Kennedy's nieuwe koers, richting popmuziek, weer de nodige scepsis opgeroepen. Typerend is daarbij dat wanneer een popartiest zich op het vlak van de klassieke muziek gaat begeven (Sakamoto, David Sylvian), er geen haan naar kraait. Maar bij het omgekeerde, zoals bij Kennedy, krijgt de discussie maar al te vaak een ondertoon van: Zonde, dat zo'n jongen met een klassieke opleiding zich tot de popmuziek 'verlaagt'.

Natuurlijk zeggen zulke redenaties in het algemeen meer over de hokjesgeest van de critici dan over de artiest zelf. En in het verlengde daarvan is het enige wat shockeert, niet het imago van Kennedy, maar het feit dat hij met jaren zestigbabbels en een jaren tachtig uiterlijk het klassieke establish- ment in de jaren negentig klaarblijkelijk nog steeds kan schokken.

Balanceren

Maar hoe schokkend is nu eigenlijk hetgeen waar het werkelijk om gaat: Kennedy's muziek? Dat bleek bij het enige Nederlandse optreden in de Beurs best mee te vallen. Voor de pauze presenteerde de Engelsman nog niet opgenomen eigen werk, dat op de grens tussen pop, klassiek en folk balanceerde.

Zijn composities klonken opvallend afwisselend. Kennedy pendelde moeiteloos van sfeervolle klassiekrecht-voor-zijn-raap, naar swingende folk-achtige songs, waar de Ierse Dubliners zich niet voor zouden schamen. Regelrechte pop was ook voor handen, zoals bij 'Start the drop', een gillende rocksongs, die Kennedy opdroeg aan “de Amerikanen, die denken dat ze nog meer mensen moeten doden.”

Dat nummer bleek een voorschotje op de set na de pauze, die vijf Jimi Hendrix-nummers omvatte, waaronder een gevoelige versie van de evergreen 'Hey Joe' en een uitgelaten uitvoering van 'Fire'. Hoewel Kennedy's interpretaties niet de intensiteit en hysterie van de Hendrixoriginelen hadden, wist de Brit de nummers toch met succes naar zijn hand te zetten. Opvallend was daarbij het gemak waarmee de gitaarpartijen van Hendrix werden overgenomen door de vioolklanken van Kennedy.

Brug geslaagd

Zijn tegenstanders menen dat Kennedy met uiterlijkheden probeert te bereiken wat hij op basis van zijn muzikale merites nooit zou bewerksteliggen. Kennedy zelf beweert alleen te trachten een brug te slaan tussen de muziek waar hij van houdt en het publiek. Als dat laatste het criterium is waaraan het optreden in de Beurs getoetst moet worden, was het meer dan geslaagd. Het publiek was na twee en een half uur spelen dol enthousiast.

En bij de toegift, een soort folkversie van een klassiek nummer, kreeg Kennedy zelfs het publiek in de gangpaden aan het dansen. Dat wil ik Yehudi Menuhin nog wel eens zien proberen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden