Nieuwjaarsrede

Beste medeburgers, met deze nieuwjaarsrede wil ik u een stevig hart onder de riem steken en wat hoop voor het zeer aanstaande jaar geven. Tegelijkertijd is er veel dat ons ongerust maakt en ons een gevoel van dreiging en machteloosheid geeft. Ten onrechte, omdat door uitvergroting en strategisch gebruik van bepaalde aannames gevoelens van onbehagen, angst en soms ook woede bij u en mij kunstmatig worden gecreëerd.

U mag bijvoorbeeld best nog geloven dat de Kerstman en Sinterklaas bestaan, maar niet dat straks de heer Wilders dit land gaat regeren. Laat u zich daarom geen knollen voor citroenen aanpraten door handelaars in nepcitrusvruchten en goedkope angst. Niet alleen heeft de heer Wilders de laatste vier jaar ruim bewezen niet te kunnen besturen - zelfs niet wanneer het gaat om een fractie van vijftien mannen die hij in korte tijd tot een stompje van twaalf volgelingen wist te amputeren - ook mathematisch kan hij nooit premier worden. Al zou hij de huidige 36 zetels verzilveren die de laatste peilingen hem beloven, dan nog zou dit minder dan een kwart van het electoraat vertegenwoordigen. Tegenover dit samenraapsel van zuiver amateurisme staat straks driekwart van de resterende parlementariërs op wie de PVV-leider niet hoeft te rekenen om een coalitie te vormen. Van de 36 (virtuele) PVV-Kamerleden zullen minstens 24 voor het eerst worden gekozen. Deze ongedisciplineerde nieuwelingen zonder politieke ervaring zullen bovendien snel garant staan voor interne conflicten, haat en nijd en talrijke afsplitsingen. U kunt dus rustig gaan slapen. Wat ook zijn weerslag op ons leven heeft, is het feit dat het extreme normaal lijkt te worden. Zoekend naar zekerheid graven groepen zich in hun eigen gelijk in. En ik heb het hier niet over die onsympathieke activisten met zwarte baretten en zonnebrillen die jaar in jaar uit onze geliefde kindervriend komen pesten. Nee, ik heb het over volwassen rekenaars die hun politieke programma op leeftijdsdiscriminatie hebben gebouwd. Egocentrische ouderen die door een grens van rond de vijftig jaar te stellen, niets anders doen dan de gehele Nederlandse jeugd en een deel van de volwassenen bewust uit te sluiten. Mensen die van hun dak lijken af te komen, alleen wanneer hun eigen kleine belangen en centjes in het geding zijn. De miserabele slagzin 'Blijf van mijn poen af!' die door Ben Cramer wordt gebruld, vat de politieke boodschap goed samen. De vijftigers en de nog ouderen die in maart voor het corporatisme van 50Plus gaan stemmen, maken zich feitelijk schuldig aan een onbegrensde vorm van discriminatoir egoïsme.

Enfin, aan de horizon van 2017 gloort nog een lichtpuntje en dat hebben we aan het opgezwollen ego van presentatrice en diva Sylvana Simons te danken. Door met slaande deur het horrorkabinet Denk vlak voor Kerst te verlaten, heeft mevrouw Simons de oorspronkelijke identiteit aan dit clubje teruggegeven: een Nederturkse afdeling van de Erdogan-penose met een verdwaalde Nedermarokkaan ertussen. Daarvoor dank!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden