Nieuwe Wereldgemeenschap bindt miljoenen protestanten

De nieuw gevormde Wereldgemeenschap van Gereformeerde Kerken vertegenwoordigt tientallen miljoenen protestanten. Een hoge functie is er voor Bas Plaisier.

Van Algerije tot Venezuela en van Zimbabwe tot Hongarije – de vorige week in Grand Rapids (Verenigde Staten) gevormde Wereldgemeenschap van Gereformeerde Kerken vertegenwoordigt via 227 aangesloten lidkerken ruim 80 miljoen protestantse christenen in 108 verschillende landen.

Dat de oprichtingsvergadering van de nieuwe Gemeenschap plaatsvond in Grand Rapids is niet toevallig. Daar zetelde sinds 1946 de Gereformeerde Oecumenische Raad (GOR), een ietwat behoudend internationaal verband van kerken in de traditie van Calvijn. In de vorige week opgerichte Wereldgemeenschap is de GOR gefuseerd met de veel grotere, jongere (1970) en meer oecumenisch georiënteerde Wereldbond van Hervormde/Gereformeerde Kerken, die gevestigd is in Genève. Daar, in het centrum van de internationale oecumene, zal ook de nieuwe organisatie zich vestigen.

Een van de eersten die de twee protestantse wereldorganisaties feliciteerde met hun eenwording was paus Benedictus XVI. Per brief bracht hij zijn ’groeten en beste wensen’ over. De paus sprak de hoop uit dat de nieuwe organisatie zou dienen „als een teken van hoop en bemoediging voor een ieder die streeft naar de eenheid die de Heer vraagt van zijn volgelingen”.

Op een hoge bestuursfunctie bij de nieuwe Wereldgemeenschap werd Bas Plaisier, tot 2008 voorman van de Protestantse Kerk in Nederland, gekozen. Plaisier, gepokt en gemazeld in de internationale oecumenische diplomatie, is gelukkig met de nieuw gevormde organisatie. „Een grote groep gereformeerden is nu bij elkaar gekomen en wil met elkaar verder”, laat Plaisier telefonisch weten vanuit Grand Rapids. „Er gaat een appèl vanuit: we zijn een wereldwijde kerkfamilie, we horen bij elkaar.”

Toch is de relevantie van dergelijke internationale instituten voor de gemiddelde kerkganger moeilijk in te schatten. Plaisier is zich daarvan bewust, zegt hij. „Maar dat geldt zelfs al in Nederland, dat mensen zich afvragen wat het nut is van de landelijke dienstenorganisatie van de kerk. In de Wereldgemeenschap gaan we als kerken samenwerken op het terrein van zending en diaconaat. Zoiets is misschien niet direct zichtbaar in de plaatselijke gemeente. Maar aan de andere kant moet je als kerk ook niet te provinciaals denken.”

Nadat in 2006 het voornemen tot het samengaan van de twee internationale organisaties werd uitgesproken, ontstond er al gauw een discussie over de nieuwe naam. Hele stukken werden geschreven over het theologische, ideologische en gevoelsmatige verschil tussen een ’bond’, een ’raad’ en een ’gemeenschap’. Plaisier lacht. „Ik heb het allemaal ook gelezen. Maar dat is niet waar we hier de hele afgelopen week over vergaderd hebben.”

Waarover dan wel? Plaisier: „We hebben uitgesproken dat we waar ook ter wereld bij elkaar kunnen preken. Of dat ook geldt voor vrouwelijke voorgangers? Nee, helaas is een vrouw in het ambt niet voor alle lidkerken vanzelfsprekend. Maar het blijft wel een ideaal om dat te bereiken. Als je familie van elkaar bent, moet je samen dat kunnen realiseren.”

In zijn nieuwe bestuursfunctie is Plaisier verantwoordelijk voor ’theologie en oecumenische relaties’. „Wat het precies inhoudt, weet ik nog niet goed. Maar ik ben niet van plan erg veel op kantoor in Genève te gaan zitten. Overleggen en vergaderen kan ook heel goed via Skype.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden