Opinie

'Nieuwe theatertaal' klinkt hooguit ronkend

Pure dans lijkt voor een groot deel van de jongste generatie dansmakers te hebben afgedaan. Te pas en te onpas wordt het publiek gebombardeerd met allerhande multimedia in de vorm van videoprojectie, vingercamera en snerpende elektronische 'geluidsdecors'. Daar is niets mis mee en het leidt soms tot interessant danstheater. Jammer alleen dat veel dansmakers daarmee 'op zoek' zeggen te gaan naar 'een nieuwe theatertaal', terwijl weinigen erin slagen om alle ingrediënten tot een pakkend eindresultaat samen te smeden.

De multimediale dansproductie 'Entropy' van danscollectief MorphoDidius gaat mank aan datzelfde euvel. De vernuftig verlopende videoprojecties zijn prachtig, de 'soundscape' is sferisch en de dans interessant genoeg om een klein uur aandachtig te blijven kijken; het geheel wil maar niet bruisen. Voeg daar een moeilijk thematisch uitgangspunt aan toe en het scheelt een haar of 'Entropy' gaat ten onder aan de eigen pretentie. MorphoDidius bestaat uit drie ambitieuze dansers die elkaar kennen uit het freelance danscircuit. Benjamin Petitjean tekent tevens voor de choreografie en geluidskunstenaar Marcel Wierckx helpt het trio aan een multimediale omgeving. In een klimaat waar de meeste dansmakers ervoor kiezen onder de veilige paraplu van een gezelschap te werken, vertoeft het Morpho-Didius-collectief in het onzekere landschap van de projectsubsidie en danswerkplaatsfaciliteiten. Ondanks deze niet-ideale omstandigheden, slaagde het collectief met opvallende producties zoals 'Mensa Secunda' over een hallucinerende Romeinse kok. Het collectief zegt schatplichtig te zijn aan de poëet Arthur Rimbauden zijn 'onbegrensde, georganiseerde wanorde der zinnen', als dichterlijk manifest voor elke weigering tot aanpassing aan gangbare patronen. In een steeds sneller veranderende wereld waarin technologie steeds verder evolueert, wil MorphoDidius niet langer vasthouden aan bestaande grenzen tussen verschillende artistieke disciplines. Simpel gezegd: dans alleen is niet meer significant genoeg; beeldende kunst, elektronische muziek en interactieve media moeten 'een nieuwe theatertaal' formuleren. In 'Entropy' lijkt deze nieuwe taal zich te manifesteren door te citeren uit het unheimische werk van surrealisten als René Magritte en Paul Delvaux. Dansers Benjamin Petitjean en Nicolas Delamotte Legrand dragen zwarte giletjes, een hoed boven op gepommadeerde haren en danseres Isabel Ariel is gehuld in een jarenveertigjurkje; het trio lijkt regelrecht uit een surrealistisch schilderij te zijn gekropen. De beweging heeft een solide moderne basis, is 'eigen' genoeg en bij vlagen spannend. Datzelfde geldt voor het deels live geproduceerde geluidsdecor en de vervloeiende projecties die een desolate stedelijke omgeving verbeelden: krachtige beelden en geluiden die onafhankelijk van elkaar een nauwelijks te definiëren surreële beklemming oproepen, maar in samenhang nauwelijks iets toevoegen.

'Entropy', afgeleid van het Griekse 'trophe', staat voor transformatie en de wens om los te komen van het 'onomkeerbaar en niet te beïnvloeden proces van degradatie van orde naar chaos', aldus de begeleidende teksten. Ofwel: quasi-filosofisch en vooral pretentieus geneuzel waardoor je bij de voorstelling meer op het verkeerde been wordt gezet dan dat het enige houvast biedt. MorphoDidius overschreeuwt zo de eigen kwaliteiten, daar kan een in potentie veelbelovend en gedreven danscollectief zich verre van houden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden