Column

'Nieuwe spelregels bevorderen egoïsme dan wel egocentrisme'

Henk Hoijtink Beeld Maartje Geels

Een flard nog uit het tergende slot van het dito interlandjaar, een beklijvend beeld waarvan ik dacht dat ik het niet goed zag. Memphis Depay maakte een doelpuntje tegen Roemenië en hij propte zijn gehandschoende wijsvingers in de oren.

Ik keek het terug. Hij deed het echt. Het is een variant weer in de lichaamstaal van een bepaald slag: hun criticasters kunnen de boom in, ze zijn er doof voor.

Daar stond Memphis Depay, met de vingers in de oren in een stadion in Roemenië. Geen Roemeen had natuurlijk iets over de linksbuiten van Olympique Lyon gezegd – ze hebben daar wel wat anders aan hun hoofd, een stelletje waardeloze eigen voetballers bijvoorbeeld. Stond hij daar voor de Nederlandse criticasters? Die keken niet naar dit wedstrijdje van niks – hadden natuurlijk ook wel iets beters te doen.

Maar zo denkt hij niet, het veronderstelde talent dat alle kansen al verspeelde op een niveau waarop zo’n doelpunt ertoe kan doen, en nieuwe dáár waarschijnlijk niet meer zal krijgen.

Laatst werd ons aan de praattafel van Fox iets gevraagd over nieuwe spelregels waarmee onder toeziend oog van Fifa-functionaris Marco van Basten was geëxperimenteerd: de zogenoemde selfpass en de intrap, in plaats van de inworp. Een speler mocht er bij een vrije trap of intrap (‘dribble-in’) meteen zelf met de bal vandoor gaan, ter bevordering van de snelheid van het spel.

Nieuwe regels

Een ander onderwerp, denkt u. Toch niet helemaal – of helemaal niet. De voornaamste kritiek op Memphis Depay kan zijn dat hij een egocentrische voetballer is. Ik zei dat die nieuwe regels me bij de jeugd toch niet wenselijk lijken: ze zouden egoïsme dan wel egocentrisme bevorderen. De haantjes-de-voorste zouden de bal weggrissen en het allemaal zelf (willen) doen.

Toen Depay nog bij PSV speelde, als een onbegrepen jongen die veel scoorde, zei directeur Toon Gerbrands graag dat je jeugd van dit slag moest begrijpen, en hij deed dat. Het klonk geweldig invoelend, maar was het werkelijk zo? Lieten ze – ja, ook de oerprofessionele trainer Phillip Cocu – deze jongen uiteindelijk niet begaan, opdat hij met zijn doelpunten mede het kampioenschap zou brengen? Zou hij, in de teamsport toch, werkelijk nog en indringend op zijn egoïsme zijn gewezen?

Gerbrands noemde Depay interessant het ‘handelsmerk’ van PSV, toen hij aan Manchester United was verkocht. Zó moesten spelers worden afgeleverd. O, ja? Depay werd zo afgeleverd dat twee trainers van de grootste statuur, Louis van Gaal en José Mourinho, hem in Manchester als verpest beoordeelden.

Donderdag speelde Depay met Olympique Lyon in de Europa League tegen het Cypriotische Apollon Limassol. In de eerste helft liep hij zijn tegenstander voorbij en uit zijn voorzet werd gescoord. Daarmee was Depay ‘belangrijk’, meldde het ene internetbericht na het andere – in een met 4-0 gewonnen wedstrijd tegen een dwerg. Daarvoor zal hij niet doof of blind zijn geweest.

Ik zag hem, vlak voordat hij werd gewisseld, misbaar maken in de doelmond. Daar had hij de bal moeten krijgen, vond hij. Dat was voor zijn ploeggenoot op rechts niet zo makkelijk, vond ik, zo niet onmogelijk. Depay sloeg de handen theatraal voor zijn ogen – druiloor, die ploeggenoot.

Na het experiment met de spelregels zei Marco van Basten in NRC dat ze onderzocht moeten worden en dat ‘daar gerust weer een paar jaar overheen gaan’. Nog wel langer, denk ik, als wij het nog meemaken, maar het stelde me al voldoende gerust.

Bij de taak om geen nieuwe Depays af te leveren zou de selfpass niet helpen.

Lees hier meer columns van Henk Hoijtink

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden