Nieuwe leiding komt met knaller

Dans
'Signature' van Nederlands Dans Theater. Tournee t/m 13/10. www.ndt.nl

Het Nederlands Dans Theater (NDT) worstelde de afgelopen jaren nogal met zijn identiteit. Het leiderschap van Jim Vincent leidde tot slechte programmatische keuzes en vage beleidsplannen. Geen verrassing dat Paul Lightfoot, ex-NDT-danser en de helft van huischoreografenduo Lighfoot-León, het stokje overnam.

Dat het seizoensopeningsprogramma 'Signature' (handtekening) heet, is in dat licht gezien gewaagd, maar zeker niet misplaatst. Een uitstekend drieluik met heldere contouren, waarin een wereldpremière van het nieuwe artistiek NDT-geweten Paul Lightfoot en zijn werkpartner Sol León tot de grootste knaller leidt. En zo hoort het.

Het duo heeft bewezen dat het theatraal lef bezit, niet bang is om esthetisch uit te pakken en weet betekenis aan virtuositeit te koppelen. Door privé-gebeurtenissen werd hun werk allengs hermetischer, de thematiek zwarter. Dat was weleens loodzwaar, maar 'Skipping over damaged area' - het eerste van het drieluik - gaat over die valkuil heen. Eerdere flirts met tekst monden in dit werk uit in een bijzonder indrukwekkende danstheaterliaison. Danser Medhi Walerski excelleert in een monoloog over herinneringen, en dan met name over het fenomeen dat bij het ouder worden de mooiste momenten in het hoofd resteren.

Walerski is een spraakwaterval: flarden anekdotes, citaten uit Macbeth, reflectie op dingen die hij heeft meegemaakt. Of toch niet? Op een kleed (een vergeelde foto of een hersenscan?) danst het ensemble in dezelfde fragmentatie: intieme duetten, collectieve bewegingsexplosies en eenzame solo's die voor Walerski's emoties en sferen staan, zonder een moment illustratief te zijn. Walerski is daartussen de Macbeth van eigen gedachten, een verdoolde koning die ten slotte bij zijn geliefde, al dan niet té mooi door zijn herinneringen geplooid, berusting vindt.

Het 'ouwetje' 'Tiger Lily' van Jiri Kylián uit 1994 oogt grimmig en complex - een aangrijpend werk in een op Mondriaan geïnspireerde omgeving, waarin alle menselijke twijfel geabstraheerd in dans samenbalt. Dit ballet was Kyliáns overgangswerk van neoromantisch naar abstract en zoveel jaren later komt het nog steeds aan als een mokerslag.

En dan Hans van Manen, die aan de wieg stond van het Danstheater, daar met ruzie wegging en er nu stukje bij beetje wordt gerehabiliteerd. 'Fantasia' maakte hij in 1993 voor de groep en het mag als een van zijn betere werken gelden. Een adembenemende paringsdans van drie koppels, in alle puurheid een schat aan zeggingskracht. Wat een schitterend optreden van Karyn Benquet, de ideale Van Manen-vrouw: trots als een pauw, elegant als een prinses, in alles even kwetsbaar en innemend. Daar gáán die armen, uitdagend geheven, tot in het hemelrijk.

De handtekening is scherp gezet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden