nieuwe fictie

Melancholieke reeks onderling verbonden verhalen, zich afspelend in een fictief Israëlisch dorp. In het Israëlische dagblad Haaretz legt Oz uit dat dit boek niet bedoeld is als politiek commentaar. Het gaat over universele zaken: „In bijna elk verhaal is iemand verwoed op zoek naar iets dat hij is verloren.” Schitterende zinnen, dito vertaald.

Een Oost-Duitse roadnovel, een variant op de verdrijving uit het paradijs, noemde Beatrice de Graaf deze Wende-roman vorige maand al in Trouw. In bewust luchtige stijl vertelt Schulze over Adam, die het in de DDR best naar zijn zin heeft, en zijn vriendin Evelyn, die naar het Westen wil en haar koffers pakt.

Verbeke, wier debuut ’Slaap!’ wel érg lyrisch werd onthaald, beschrijft in haar derde roman een vrouw die haar liefdesverdriet verdringt door zich in te zetten voor het behoud van de vis. Naast flauwigheden (een heldin die Monique Champagne heet) zijn in haar boek ook mooie scènes te vinden, bijvoorbeeld waar het de reacties van Moniques omgeving betreft: „Als je geen vis eet, waarom vind je het dan zo erg dat die verdwijnt?”

De nieuwe Auster komt eerst uit in het Nederlands, later pas in Amerika. Internetreacties zijn er al wel. Als we die mogen geloven is dit, na een reeks teleurstellende romans, weer een betere Auster. De New Yorkse vertelvirtuoos verhaalt via vier verschillende perspectieven van een jonge Amerikaanse dichter. Waarbij thema's als poëzie, liefde en geheugen aan bod komen.

„Er gebeurt altijd wat in de gedichten van Elma van Haren” schreef Trouw in 2006 over deze dichteres. Zo ook in deze bundel beweeglijke poëzie, vaak geïnspireerd op de natuur. Over de kastanje: „ronkende stronken, watertakken, zodat een boom kan watertanden in de wind”.

De ik-figuur in deze Iraanse roman - de auteur woont inmiddels in de VS - neemt zich na jaren strijd met de censuur voor om een liefdesverhaal te schrijven. Ook dat blijkt ondoenlijk. Een zin als ’zij ging op bed liggen’ komt er al niet door. Biedt een gedetailleerd beeld van het kafkaëske bestaan van Iraanse kunstenaars.

Het werk van de Duitser Feuchtwanger (1884-1958), hier bijna vergeten, wordt terecht opnieuw vertaald. In ’De lelijke hertogin’ ontdekt de veertiende-eeuwse Margarethe van Tirol dat haar echtgenoot vreemd gaat. Ze zint op wraak.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden