nieuwe fictie

„Hier begint het: Amsterdam, Van Eeghenstraat 100, vijf verdiepingen, zestien kamers, zesentwintig vaste kasten.” Wanda Reisel groeide op in Amsterdam Zuid, in een enorme villa. In gedachten door het huis wandelend, komen herinneringen aan vroeger boven. Met liberale ouders („mijn vader helpt mijn vrienden af te keuren voor militaire dienst”), en alle tijd en ruimte om haar verbeelding de vrije teugel te geven.

Experimenteel fysicus Kingma debuteerde in 1998 succesvol met ’De cyclus van het mes’. In ’Spiegellevens’ draait het om vier personages die betrokken raken bij experimenten in de medische wetenschap. Een onderzoeker reist af naar de Oekraïne, wat zijn carrière geen goed doet.

In haar ontroerende, geprezen debuut ’De tuinkamer’ beschreef Lilian Blom het ziekbed van Louis Ferron, met wie ze al twintig jaar samen was. In ’Strijkend licht’ krijgt Blom - nog steeds rouwend - in een droom de opdracht van de dode Ferron om een scenario te schrijven met haar psychotherapeut in de hoofdrol. Het fantaseren over deze rokkenjagende man houdt het verdriet even op afstand. „Louis had in zijn droom gezegd dat alles wat op mijn hart lag over hem uitgestort diende te worden en dat de rest dan vanzelf wel kwam.”

Alleen al wat de omvang betreft een heel ambitieus debuut, waaraan Berkhout (1962) ook nog een cd heeft toegevoegd met een eigen compositie in de stijl van de achttiende eeuw. De ietwat narcistische hoofdpersoon Ogdo Knep – duidelijk ook niet van de straat – reist naar Toscane, waar zijn vriend gaat trouwen. Zelf is hij bezig met een boekje over zijn ex-en, en met het achterhalen van de componist van een stuk muziek dat maar niet uit zijn hoofd wil verdwijnen.

Bulkend rijke Moskouse zakenlui, opgedofte Russinnen, pathetische arme vrouwtjes: erg subtiel schrijft oud-correspondent Pieter Waterdrinker niet over het moderne Rusland. Maar het verhaal van Mila, die eerst in Nederland, en later bij de Russische miljonair Romanovski het geluk zoekt, is wel met vaart verteld. Meer een actiekomedie dan en psychologische roman.

„Ook ik ben puber geweest. Maar het gekke is, ik kan me daar niets van herinneren”, schrijft Martin Bril. De te vroeg gestorven schrijver is dan ook nog van de tijd ’dat je je ouders gewoon moest gehoorzamen’. De erven van Martin Bril verzorgden deze door hemzelf al geplande uitgave met verhalen over zijn jeugd: de meeste verschenen eerder in De Volkskrant.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden