nieuwe fictie

Net als Wouter Bos heeft ook Thomas, hoofdpersoon van deze Engelse roman, zijn baan opgegeven om meer thuis te zijn. Voor zijn dochter, maar ook om zijn pianospel te verbeteren. En zijn vrouw een carrière te gunnen. Dat stuit op veel weerstand van de familie. „’Ik ben de mening toegedaan’ zegt paps ’dat voor een man zijn werk het belangrijkste is in het leven (...)”. Cusk staat bekend als trefzeker chroniqueur van het onbehagen bij de (huis)vrouw.

„Een barokke roman over de diverse dictaturen waarmee Roemenië in de twintigste eeuw te kampen heeft gehad.” Zo typeerde Wil Rouleaux in 2008 deze nu vertaalde (en in Duitsland lyrisch onthaalde) Roemeense roman, het eerste deel van de trilogie ’Orbitor’ (’Verblindend’). Het is een deels autobiografische familiegeschiedenis, die gaandeweg steeds fantastischer en surrealistisch wordt. Der Spiegel schreef over de auteur: „Hij heeft de fantasie van een kind en de schrijfstijl van een oude meester''.

Zadie Smith brak door met ’Witte tanden', een knappe evocatie van multicultureel Londen. Als essayiste timmert ze ook aan de weg. Met mooie stukken over literatuur (Kafka, Nabokov, George Eliot) over film (Katherine Hepburn, Visconti) en over de vraag waarom we Kerstmis vieren: „Het Gezin vertegenwoordigt de realiteit, waarvan Kerstmis de droom is.”

„Pas als je je cultuur en religie verlaat, ga je die missen.” Aldus Sherko Fatah (1964), van Koerdische komaf, maar opgegroeid in de DDR. In deze roman uit 2008 laat hij zien hoe een Koerdische jongen die eigenlijk kok wil worden door Jihadstrijders wordt gekaapt, naar Berlijn vlucht en in die vreemde omgeving alsnog radicaliseert.

Won in Denemarken de publieksprijs 2008. Het thema is aardig: welgestelde moeder in Kopenhagen wil graag iets voor de armen doen, maar ook weer niet te veel weggeven. Maar de uitwerking is clichématig: „Plotseling moest Mette denken aan de kindertjes in Biafra.”

Deze Engelse debutant speelt handig in op de vraag naar literatuur over de voze financiële wereld. Als Charlie Wales, voorheen werkloos, een baan krijgt bij een hedgefonds, liggen luxe, drugs, vrouwen binnen handbereik. Totdat de crisis zich aandient. The Guardian schreef: „Het is erg moeilijk om je met Charlie te identificeren.”l

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden