nieuwe fictie

Onorthodoxe dwarsdoorsnede van de kinderliteratuur – waarin verhalen vrij schaars zijn. En dus koos Benali naast Tonke Dragt voor Remco Campert, naast Miep Diekman voor Anne Frank en Halil Gül, naast Paul van Loon voor Herman Brusselmans. Zie voor Trouws interview met Benali www.trouw.nl.

Franca Treur, een opvallend verteltalent, debuteert met een liefdevolle roman over een meisje dat opgroeit in een traditionele boerenfamilie, maar in zichzelf interesses ontdekt die haar milieu vreemd zijn. „ ’Kan ik naar de havo denk je?’ ’Dat weet ik toch niet, kind. Dat zullen we dan wel zien, hè’.”

In fraai meanderende zinnen roept Schröder in dit uit acht verhalen bestaande boek een (denkbeeldig) Oost-Gronings dorp op, anno 1952. De bewoners – van de gewezen fabrieksdirecteur tot postbode – en het omringende land zet Schröder mooi impressionistisch neer: „Als het hard gevroren had, lag op het kanaal een laag ijs, wit en fondantachtig als bevroren melk.”

Na zijn ’Grote Europese Roman’, dat een Libris-nominatie kreeg, beperkt deze Vlaming zich ditmaal tot eigen land en voorouders, beginnend bij grootvader Louis, boerenzoon, die met zijn Hortense tot de middenstand in Gielre toetreedt. Een melancholieke ode aan twintigste-eeuws Belgisch leven, af en toe onderbroken door ’heimweerecepten’, voor wafels bijvoorbeeld.

Julia, ooit een ambitieuze politica, heeft zich na een arbeidsconflict teruggetrokken in de provincie. Alles lijkt prima zo, al weigert een oud-collega een rondleiding door Julia’s nieuwe hobby: de tuin: „Ik verdom het! Dat gewroet in de aarde is het bewijs dat je het opgegeven hebt. En dat pik ik niet!” Maar als Julia toch maar naar een reünie met oud-collega’s gaat, in de Randstad, blijken de wonden nog niet geheeld. Ervaren actrice Ten Bruggencate getuigt ook in dit compacte romandebuut van taalgevoel en observatievermogen.

Een roman (’Verdwijnpunt’) én een bundel (’Hartenbeest’), beide over het gemis van geliefden. In ’Verdwijnpunt’ zijn dat de 30.000 Argentijnen die de junta liet verdwijnen, onder meer via doodsvluchten. „Ze viel in de harde zee als een steen.” Dat bittere thema dwingt de vaak al te bloemrijk schrijvende Bourgogne tot matiging. Al heeft haür poëzie nog wel last van vaagheid: „Verdwijnen heeft te maken met de tijd. Nu eens/ wordt gevonden dan weer niet.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden