nieuwe boeken fictie

,,Voor de meeste mensen zijn wolken er gewoon. Dat is alles. Wat moet je er verder over zeggen? '' Voor wie wél meer wil weten over gedaanten en bewonderaars van de wolk (onder wie Goethe) is dit charmante boek een aanrader. Audeguy (1964) verpakt zijn kennis als roman: couturier Akira Kumo neemt vrij om zijn bibliotheek over wolken te ordenen. En krijgt hulp van de lieftallige Virginie Latour.

In haar debuut ’De vlindermaand’, deels gunstig besproken, focuste Kornmehl, van huis uit filosofe, op de moeilijke vriendschap tussen een witte Zuid-Afrikaanse en haar zwarte ’meid’. Ook in haar tweede roman worden culturele barrières verbroken. De Goldwassers uit de titel, traditioneel joods, (net als Kornmehls eigen ouders), verstoten hun jongste dochter, wanneer die wil samenwonen met een niet-joodse man. Een emancipatiedrama derhalve, helaas niet altijd even soepel geformuleerd: ,,(...) ik streefde geluk na, in plaats van systemen. En dat werd afgestraft.’’

Chique verpakt allegaartje met Voskuil-teksten - dagboekbladen, portretten, gelegenheidswerk, herinneringen - waar zelfs de uitgever geen lijn in kan ontdekken. Het zal de Voskuil-vreter misschien niet deren. Die vindt tussen teksten waar de urgentie nu niet meteen van afstraalt, ook wel wat moois: bijvoorbeeld Voskuils herinnering aan ’Een socialistische jeugd’. Maar het blijft een wat overbodige uitgave.

Némirovski (Kiev 1903- Auschwitz 1942) werd in Nederland bekend met de magistrale roman ’Storm in juni’, die ze door haar deportatie niet kon voltooien, en die haar dochter pas onlangs vrijgaf. Nu wordt ook eerder werk vertaald, zoals dit boekje uit 1930, waarin een nouveau-riche dame, een vreselijk kreng, een feestje geeft. Haar puberdochter sluit ze op: ze wil dat de gasten haar jong inschatten. Ook in dit vroege werkje toont Némirovski al humor en een scherp inzicht in menselijke motieven, al klinkt ze soms nog een beetje als Cissy van Marxveldt:,, ’O!’ riep Antoinette uit ’Waarom nodig je haar uit?’’’

De Zweed, bekend van zijn thrillers, onderhoudt al heel lang warme banden met Afrika. Daarvan getuigt hij in dit boek: ,,In Afrika vind je uiteindelijk je eigen identiteit, wanneer je eenmaal de geheime onderstroom hebt gevonden die alle bronnen verbindt.’’ Klinkt nogal kitscherig, gelukkig switcht Mankell al snel naar Afrikaanse vertellers. Via hen krijgen we te horen hoe Afrikanen op Europese veroveraars (ook in de gedaante van paters) reageerden. Zelf vindt Mankell ’dat alle mensen tot dezelfde familie behoren’.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden