nieuwe boeken fictie

Drie mooie ’monologen’ van de Braziliaan in één band. In de eerste neemt een ruwe, ongeletterde sergeant het woord („Zorg dat je doorloopt, zak, of ik prik je lek”), in de tweede, ’Het huis van de gelukkige boeddha’, spreekt een wellustige vrouw ons toe, in de derde, ’Bericht uit de vuurtoren’, een psychopatische ex-priester. Ger Leppers noemde dit laatste boek ’een dwingende reflectie op het kwaad’. Alle drie de boeken bieden, dankzij Ribeiro’s vitale zinnen, die prachtig vertaald zijn, een doorlopend leesgenot.

’Ik ben niet bang’, Ammaniti’s doorbraak, ging over een ontvoerd kind: een heftig boek. Zijn nieuwste (uit 2006) is dat evenzeer. Christano’s moeder is er vandoor, zijn vader Rino, een gewelddadige alcoholist, leidt hem liefdevol op tot oplichter. Verliefd is de jongen op de chique, maar evenmin gelukkige, Fabiana. Gemijmer levert dat niet op, maar luchtig is het boek ook niet, ondanks alle actie en snelle dialogen.

Het moet een heidense klus zijn geweest: vijftien jaar lang kopieerde de auteur (ook beeldend kunstenaar) teksten uit vergeten boeken als ’Bemin me vannacht’, ’Fotograferen in de tropen’, ’Tob nooit!’, ’De slanke lijn’ en ’Moeilijke meisjes’ (de lijst is veel langer), en husselde zinnen door elkaar tot er een liefdesroman uit ontstond. Of die ook echt slaagt als roman is een tweede, maar Bogaers’ monnikenwerk levert in elk geval een hilarische collage van B-proza op.

De ouders van de Deense Knud zijn anders dan de andere dorpelingen, strenger: „Wij hadden geen tv. Pa en ma noemden het een kijkdoos voor idioten.” Maar bovenal zijn ze Duits, en daar wordt de hele familie mee gepest. Dit Deense debuut, in eigen land bejubeld, valt op door een verzorgde, doeltreffende stijl: Romer houdt je voortdurend betrokken bij zijn buitenbeentjes.

Net als de beelden van de instortende Twin Towers op tv verschijnen, staat Lisa met twee tassen bij haar moeder op de stoep. Zwanger. Ze laat haar kind achter bij haar moeder (ook geen aangepast type) en probeert weer een beetje op orde te komen. Debutante Voigt heeft zich ingeleefd in het Nederlandse low life, al krijgt Lisa’s stuurloosheid weinig existentiële diepte. De kern van het boek schuilt in de zin: „Willoos was ze, liet het gebeuren”.

Een paar maanden voor zijn dood las de broze Wolkers zijn eigen ’Turks Fruit’ voor: dit uit 6 cd’s bestaande luisterboek zou uitkomen ter ere van zijn 82ste verjaardag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden